Li gorî Ajansa Nûçeyan a Navneteweyî ya Ehl-ul- Beytê (s.x) — ABNA — Di nav stêrkên ronak ên asîmanê Şîetiyê de, stêrkek li Qumê tê dîtin ku ronahiya wê ji asayî derbas dibe: Hz. Fatime Masûme (Silav lê be), keça Îmamê heftem Mûsa Kazim (S) û xwişka Îmamê heştem Elî bin Mûsa Riza (S). Ew tiştê ku meqama wê ji “îmamzadeyeke asayî” bilindtir dike, ew pêşbîniyên îlahî ne ku deh sal berî jidayikbûna wê hatine gotin.
Îmam Cafer Sadiq (S) di riwayetek navdar de dibêje:
“Xwedê haremek heye ku Mekkê ye; Peyamber jî haremek heye ku Medîne ye; Emîrul Mu’minîn (S.X) jî haremek heye ku Kufe ye. Agah bin ku Qum Kufeya biçûk e. Ji heşt deriyên Beheştê sê derî ber bi Qumê ve tên vekirin. Li wir jinek ji neviyên min ku navê wê Fatime keça Mûsa ye, dê wefat bike û bi şefaeta wê hemû şîeyên min bi tevahî dê biçin Biheştê.”
Ev riwayet tenê danasîna meqama xanimekê nake; belkî behsa şefaeteke pir fireh dike ku hemû şîeyan digire.
Mafê şefaat tenê ji yê ku Xwedê destûr daye re ye
Xwedê di Ayetul Kursî de dibêje:
“Kî dikare li cem Wî şefaat bike, heke bi izna Wî nebe?” (Beqere: 255)
Ev ayet bingeha nêrîna şîe ya şefaatê diyar dike: şefaat ne hêzek serbixwe ye, belkî desthilatek taybet e ku Xwedê dide bendeyên xwe yên hilbijartî.
Ji ber vê yekê, dema ku Îmam Sadiq (S) pêşbînî dike ku Hz. Masûme (S) bi şefaeta xwe hemû şîeyan dixe Beheştê, ev ji dilovaniya kesane ya wê nayê, lê ji desthilata ku Xwedê daye wê bendeya taybet derdikeve.
Di gelek riwayetan de şefaat ji bo komek taybet, gunehên taybet an demên taybet tê gotin; lê di vê riwayetê de gotina “bi-ejmâihim” (“bi tevahî”) firehiya vê şefaatê nîşan dide.
Xwedê ferman dide ku “wasîte” bigerin
Xwedê dibêje:
“Ey yên ku îman anîne! Ji Xwedê bitirsin û ji bo nêzîkbûna Wî wasîte bigerin.” (Maîde: 35)
Ayetullah Mekarim Şîrazî di şîroveya vê ayetê de dibêje ku peyva “wasîle” her tiştê ku mirovê nêzî Xwedê dike digire. Ji ber vê yekê, ew tenê bi karekî taybet sînordar nabe, belkî hemû rêyên ku mirovê nêzî Xwedê dikin di nav xwe de digire.
Gelek mufessirên Ehli Sûnnêt jî qebûl dikin ku “wasîle” daxwaza dua û şefaatê ji Peyamber (s.x.a) jî digire.
Hz. Masûme (s.x), ku xwe ji şefîeyên ku Xwedê destûr daye ye, mînakeke zelal a vê wasîleyê ye.
Dema ku zayîr di herema wê de ev ziyaretnama navdar dixwîne ku Îmam Riza (s.x) xwe fêr kiriye:
“Ey Fatime! Ji bo min di Beheştê de şefaat bike, çimkî li cem Xwedê tu meqameke pir bilind heye.”
Ev daxwaz ne ew e ku wê Beheştê biafirîne, belkî ew e ku mafê şefaatê ku Xwedê daye wê bi kar bîne. Dawakêr dizane ku bexşînerê dawî Xwedê ye, lê herwiha dizane ku Xwedê fermana jêgerîna wasîleyê daye.
Şefaat mafê taybet ê “peyman-daran” e
Xwedê di Sûreya Meryem de dibêje:
“Kes mafê şefaatê nîne, ji bilî yê ku li cem Rehman peymanek girtiye.” (Meryem: 87)
Mufessiran dibêjin ku ev “peyman” ew ahda ku Xwedê bi bendeyên xwe yên taybet girêdide ye; wan kesan ku bi taqwa, sebr û pabendiya bi fermanan re di dinyayê de jiyane.
Îmam Sadiq (s.x) di şîroveya vê ayetê de dibêje:
“Her kes ku bi wilayeta Emîrul Mu’minîn û Îmamên piştî wî bawer bike, ew peymana li cem Xwedê ye.”
Di riwayeta Hz. Masûme (S) de jî gotina “bi şefaeta wê” girîng e: pêkanînerê şefaatê ew e, lê çavkaniya vê desthilatê ew peymana ku Xwedê bi wê re girêdaye ye.
Ev nîşan dide ku ew xanim di dinyayê de gihiştiye astek bilind a taqwa û bendetiyê ku şayesta wergirtina vê peymana mezin bûye.
Mantiqa vê peymanê
Dema ku Îmam Sadiq (S) dibêje:
“Bi şefaeta wê hemû şîeyên min dê biçin Biheştê.”
Ev di mantiqa baweriya şîe de gotineke bê bingeh nîne. Zencîreya wê ya mantiqî ev e:
- Xwedê tenê yê destûrdayîner e (Beqere: 255); ew mafê şefaatê dide bendeyên xwe yên hilbijartî.
- Xwedê fermana jêgerîna wasîleyê daye (Maîde: 35); Hz. Masûme (S) yek ji wan wasîteyên ewle ye.
- Şefaat ji bo peyman-daran e (Meryem: 87); Hz. Masûme (S) ji ber taqwa û meqama xwe di vê peymanê de cih digire.
Ji ber vê yekê, dema ku şîeyan di herema wê de şefaat dixwazin, li gorî vê nêrîna kelamî ew ji Xwedê daxwaz dikin, lê bi rêya yek ji nêzîktirîn bendeyên Wî. Ev jî li gorî vê nêrînê, bi destûra Xwedê û li gorî wadaya Wî ya di Qur’anê de tê pêk anîn.
«السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا فَاطِمَةُ بِنْتَ مُوسَی بْنِ جَعْفَرٍ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ»
“Silav li te be, ey Fatime keça Mûsa bin Cafer, û rehm û bereketa Xwedê li te be.”
Jêder û têbînî
[1] Kuleynî, Mihemed bin Ya‘qûb. El-Kafî. Qum: Darul-Hedîs, 1429 H. Herwiha: Meclisî, Mihemed Baqir. Biharul-Enwar. Beyrût: Dar İhyai’t-Turas el-‘Arabî, c. 60, r. 228.
Nivîsa riwayetê:
“Xwedê haremek heye ku Mekkê ye; Peyamber jî haremek heye ku Medîne ye; Emîrul Mu’minîn (S) jî haremek heye ku Kufe ye. Agah bin ku Qum Kufeya biçûk e. Ji heşt deriyên Beheştê sê derî ber bi Qumê ve tên vekirin. Li wir jinek ji neviyên min ku navê wê Fatime keça Mûsa ye, dê wefat bike û bi şefaeta wê hemû şîeyên min bi tevahî dê biçin Beheştê.”
[2] Sûreya Beqere, ayeta 255.
[3] Sûreya Maîde, ayeta 35.
[4] Mekarim Şîrazî, Nasir. Tefsîra Numûne, c. 4, şîroveya ayeta 35 ya Sûreya Maîde. Herwiha: malpera fermî ya Ofîsa Ayetullah Mekarim Şîrazî, beşa Istiftaat, “Tewesul û Wasîle”.
[5] Şêx Abbas Qummî. Mefatîhul Cinan, beşa “Ziyareta Hz. Fatime Masûme (S)”.
Nivîsa ziyaretnamê:
“Ey Fatime! Ji bo min di Beheştê de şefaat bike, çimkî li cem Xwedê tu meqameke pir bilind heye.”
[6] Sûreya Xafir, ayeta 60.
[7] Sûreya Meryem, ayeta 87.
[8] Mekarim Şîrazî, Tefsîra Numûne, c. 13, şîroveya ayeta 87 ya Sûreya Meryem. Ji Îmam Sadiq (S) hatiye vegotin:
“Her kes ku bi wilayeta Emîrul Mu’minîn û Îmamên piştî wî bawer bike, ew peymana li cem Xwedê ye.”
[9] Meclisî, Mihemed Baqir. Biharul-Enwar, c. 48, r. 290 (derbarê navê “Masûme” û meqama Hz. Fatime Masûme).
[10] Şêx Abas Qummî. Muntehel-Âmal, c. 2, beşa “Hz. Fatime Masûme (S)”. Herwiha: Fewaidur-Rizawiyye, r. 230 (çîroka Ayetullah Mirza Qummî û tewesula bi Hz. Masûme).
Nivîskar: Fîrûze Dildarî (Lêkolîner û çalakvanê medyayê û cîhana dijîtal).
Etîket
- Hz. Fatime Masûme (Silav lê be)
- “Çeka bêbehayê”
-
Şefîeya ber bi Biheştê ve
Your Comment