Li gorî rapora Ajansa Nûçeyan a Navneteweyî ya Ehl-ul-Beyt ê (s.x) – ABNA – Rêberê Bilind ê Şoreşê û Fermandarê Giştî yê Hêzan bi munasebeta salvegera rojên destpêkê yên şerê ferzkirî yê yekem û rojên Xwedayî yên parastina heşt-salî û mayînde ya gelê Îranê peyamek da.
Peyama Hezretê Ayetullah Seyîd Mûçteba Huseynî Xamineyî ku çend deqeyan berê hate belavkirin, wiha ye:
Bi Navê Xwedayê Dilovan û Dilovîn
وَ لَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوسَىٰ بِآیَاتِنَا اَنْ اَخْرِجْ قَوْمَکَ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَی النُّورِ وَ ذَکِّرْهُمْ بِاَیَّامِ الله
Rojên destpêkê yên meha Mehrê, bîranîna rojên Xwedayî û bûyera mezin û mayînde ya parastina heşt-salî ya bi canfidayî ya gelê Îranê di şerê ferzkirî yê yekem de ne. Di wan rojan de, tîrêja germ a roja şoreşê li ser axa Îranê, hesta xweş a yekîtî ya neteweyî û dilsoziyê bi mezheb û rêbaza Îslama şoreşger belav dikir, ku bandora wê cemedên serdestî û kolonyalîzma kevn û nû diheland. Di wan rojan de, hinek ji gelê Îranê bîranînên bîst û çend sal berê yên xerabxwaziya kolonyalîst û bûyerên têkildarî neteweyîkirina pîşesaziya neftê û darbeya amerîkî bi bîr dianîn. Hinekên din nûçeyên wê bihîstibûn û gelek ji wan rastiya ku serdestiya biyaniyan li ser karûbarên welatê me çi aniye, baş hîs kiribûn. Lê rojên beriya wê, rojên tarî û reş bûn ku balyozên dewletên zordar diviyabû û nediviyabû bi şah re dipeyivîn û ew jî bi dilxwazî an bê dilxwazî wan bi cih dianîn, heta ku şoreşa mezin a gelê Îranê bi rêberiya Hezretê Îmam Xumeynî (reh.) wê desqe hilweşand. Ew rojên tarî di encama vê şoreşê de bûn rojên pir-nûr ên damezrandina Komara Îslamî ya Îranê. Ev yek li ser serdestên ku çav li dewlemendiyên vê axê dabûn û salan ji bo xwedîkirina wê, her cure xerabiyê li gelê wê kiribûn, pir giran hat; ji ber vê yekê ji wê demê ve hemû hewldana xwe ji bo vegerandina çemê xurûş a gelê şoreşger ber bi aliyê berê ve bi kar anîn û şerê ferzkirî yê yekem, girîngtirîn gava wan di dehsala yekem a jiyana pîroz a Komara Îslamî de bû.
Ji dilê agirê wî şerî ku bi destê Partiya Baas a dij-gel û bi xeyala şerekî çend rojî û bidestxistina serkeftinekê kêm-zahmet hate hilkirin, nizama îslamî bi hêztir û qewîntir ji berê, wekî qoqnis rabû bi dengek bilindtir û firînek bilindtir ji berê; û ev taybetmendiya domdar a vê nizamê di bûyerên din ên dijmin-çêkirî yên paşerojê de bû.
Ew rojên ku dijmin xulamên xwe li ser vî gelî serdest kiribû û şêweyek nû ya kolonyalîzmê bi kar dianîn, bi bereketa şoreşê û bilindkirina ala Îslam û cîhadê di bingehê şerê ferzkirî de, bûn rojên pir-rûmet ku hîn jî piştî derbasbûna 38 salan ji dawiya wê, ji berçavkirina hûr û hûrê bûyerên wê û vegotinên rastgo yên jiyînkarên wê, mînakên ku her yek dersxwazê îbadet, wêrekî, berxwedan, exlaq û mirovatiyê ne, wekî stêrkên geş li ser eniya dîroka welatê me xuya dibin.
Ew rojên ku di destpêka êrîşan de şopgerên nizama serdestiyê, welatê me ji bo parastina xwe li hember gelek gefan, destên vala ji nizama tagûtê mîras girtibû, bi bereketa avakirina heq û alîkariya Xwedayî, niha gihîştiye rojên ku serdestên dagirker bixwe, ne şopgerên wan, li hember êrîşên şervanên Îslamê, penahê digerin û destê lava û daxwaza rawestandina şer bilind dikin.
Ew rojên ku ew dixwazin welatê me vegerînin wan, rojên tijî paşvemayîn, rezîlî û sersarî, girêdayîbûn û bednaviya Îranê di cîhana Îslamê de bûn; û ev rojên ku em tê de ne, tijî pêşkeftin, rûmet, serxwebûn û qedra herî bilind a navûdengê di cîhana Îslamê û belkî di tevahiya cîhanê de ne. Îro hinek me wekî superhêza çaremîn a cîhanê dibînin. Bê guman ew li gorî hesabên dinyayî wisa dibêjin; lê hesabên Xwedayî, welatek ku xwe girêdayî Etrata Paqij (s.x.w.s.) dibîne û gelê wê bi piranî dilbestê wan bilindan in û ji bo avakirina heq tû tiştekî natirsin, wekî hêza yekem a cîhanê dibîne.
Ew rojên ku du deryayên başûrê Îranê qada hêzên dijmin bûn, lê van rojan ew ji ber lêdanên jan-awî yên ku ji şervanên wêrek û parêzvanên Tengava Hurmuz xwarine, ji Deryaya Ereb pêve naçin û her carê ku vê xeterê bi can kirîne, zirar daye xwe; û nêz e ku Deryaya Ereb jî xwe ji wan vala bike.
Rojên ku serdestan bi operasyonên derûnî û afirandina atmosfera tirsê, kolanên paytextê vala kiribûn û darbeyek li dijî serxwebûnxwaziya vî gelî danîn û piştî wê 25 salan dewlemendiyên vî welatî talan kirin; lê van rojan heft meh e hevwelatiyên me meydan û kolanên li seranserê welat bi amadebûna xwe ya berpirsiyar û bi coş xemilandiye da ku dilê şervanên Îslamê germ be û dijmin bikeve tirsê. Çawa ku zêdetirî 30 milyon îranî canfidayiya xwe ragihandin û gava ku ji bo cureyek rêxistinê li gorî ragihandina nû ya amadebûna wan, tenê di 100 deqeyên yekem de, zêdetirî pênc sed hezar kes kapasîteya xwestî temam kirin. Niha li seranserê Îrana Îslamî ku bi amadebûna îraniyên ji qewmên cihêreng xemilandiye, ragihandinên amadebûnê yên cihêreng û bi taybetî amadebûnên çekdarî hene da ku qada pevçûnê ava bike ku navê wan û şermiya dijminên wan pê were bidestxistin.
Rojên ku elementa wêrekî ya gelê vî sînor û welat bi mêrên wê dihate naskirin; lê niha em di rojên ku jin di hinek qadan de di amadebûna wêrek de ji mêran derbas dibin.
Rojên ku dijmin hewl dabû bingeha civakî ya nizamê her tim qels bike, lê di van rojan de hemû çînên civakê bi cudahiyên eşkere, li ser parastina helwestên xwe yên biheq û ji wan parastina Tengava Hurmuz a bi bereket û xêrxwaz israr dikin.
Ev berawirdkirin di navbera rojên berê û rojên niha de dîsa dikare were firehkirin û ravekirin, lê bi gotinekê, ez wekî xizmetkarê gelê hêja yê Îranê radigihînim ku ew rojên berê ku dijminê me xewna vegerê bo wan dibîne, derbas bûn û êdî tu carî nayên dubarekirin; û bê guman divê bi jan û xemgînî bînim bîra xwe ku di van rojan de cihê Xumeynî yê Mezin û Xamineyî yê Mezin-nirx ê şehîd (Xwedê cihê wan her duyan bilind bike) ku rûmeta îro ya welat deyndarê rêberiyên wan e, pir vala ye. Lê bi bereketa gencîneya hêja ku ji kiryar û gotinên wan ên geş û rêberker ji bo şagirtên wan maye, rojên bê pir bi awayekî mezintir ji van rojan dê bibin. Ji ber ku ew qoqnisê ku ji komela agirê şerê ferzkirî yê yekem derket, niha di encama zextên dijmin û bi taybetî du şerên ferzkirî yên dawî de, ew qas mezin bûye ku siya firîna wê li ser axa dijminan jî ketiye.
Di vê derfetê de pir cih e ku bi munasebeta duyemîn salvegera şehadeta Emîrê Qehreman ê Ereb û nîşana mezin a eniya berxwedanê, şehîdê bilind-nirx Hezretê Seyed Hesen Nesrullah (Xwedê ruhê wî yê paqij pîroz bike), bîranînek ji wî were kirin. Yê ku dilxwaziyek rastgo ji bo gel û mezheba xwe bû û xutbeyên wî yên rastgo û şîrîn û kiryarên wî yên wêrek, dilên gelê wî û belkî yên azadên cîhanê xurt dikir. Yê ku navê Libnanê ku welatekî piçûk e û salan hewşa paşiya hinek hêzan bûye, bi mezinahiyek bilind kir. Yê ku nusret û feth, hevrêyên wî yên mayînde bûn û yê ku bê guman di tevahiya dîroka Şamê heta niha, piştî pêxemberan û wesiyên wan, zilamek bi mezinahiya wî di wê herêma kevn de serî bilind nekiriye; û bê guman niha ala wî ya pir-rûmet di destên Hezretê Şêx Neîm Qasim (Xwedê wî biparêze) de ye ku bi wêrekî di pêşiya rêzên xurt û aşûrayî yên Hizbullahê de, rêya wî berdewam dikin.
Van rojên Lubnanê li ber çavê dîrokê û belkî ji niha ve, rojên berbiçav û pir-rûmet ji bo wan û hemû mucahidên berxwedanê, û rojên rezîl-afirîn û di dawiyê de serafkend-ker ji bo wan kesên ku li hember dijminê siyonîst çavê xwe bi sozên derewîn yên serdestan û xerabxwazên xwe girêdane. Kesên ku berevajî Seyedê Şehîd ê Berxwedanê û Seyîd Haşim Safiyedîn û mucahidên niha yên berxwedanê ku di berdewamiya demê de wekî stêrkên geş dê ronî bidin û rêberiya lêgerên ku di heyretê de mane dê bikin, pir zû û di yekem rûpelsaziya rûpelên dîrokê de dê bêne veşartin û ji bîr bêne kirin û her gava di pêşerojê de bîranînek ji wan were kirin, dê bîranîna xerabî û bêtedbîrî û belkî xiyanetê bin.
Di dawiyê de ez hêvîdar im ku bi berdewamiya keremên Xwedayî û duaya taybet a serwerê me (Xwedê hatina wî bilez bike û ruhên me feda wî be), gelê Îranê û hemû hevalbendên berxwedanê, ji bilî nusret û feth û rûmet, û dijminên wan ji bilî têkçûn û rezîliyê rûbirû nebin; bi kerem û qencîya Xwedayî.
Seyîd Mûçteba Huseynî Xamineyî
6/Mehr/1405/
28/Îlon/2026/
..................
Dawiya peyamê
Etîket:
Rêberê Şoreşê
Ayetullah Seyîd Mûçteba Xamineyî
Şoreşa Îslamî
Îran
Parastina Pîroz
Your Comment