Heger evê bûya, dê pêdivî bi şer û nakokiyê nehebûya…

Li gorî Ajansa Nûçeyan a Navneteweyî ya Ehl-ul- Beytê (s.x) – ABNA – Mirovahiyê di dirêjahiya dîrokê de, herî zêde xeletî, gunehkarî û bêtaybetiya xwe di qada hikûmetdariyê de nîşan daye. Gunehên ku ji aliyê hikumdar, serwer û desthilatdarên li ser çarenivîsa mirovan hatine kirin, bi gunehên pir mezin ên kesên asayî û normal nayên berhevdan.

Di vê qadê de, mirovahiyê kêmtir ji aqil, exlaq û hikmetê sûd wergirtiye. Di vê qadê de, mantiq pir kêmtir ji qadên din ên jiyana mirovahiyê serwer bûye. Kesên ku berdêla vê bêaqilî û bêmantiqî û fesad û gunehkarî daye, takekesên mirovahiyê bûn – carinan gelê civakekê û carinan gelê gelek civakan. Ev hikûmet di destpêkê de bi şiklê zordariya ferdî bûn; paşê bi guherîna civakên mirovahiyê, bûn şiklê zordariya komî û organîzekirî.

Ji ber vê yekê, girîngtirîn karê pêxemberên mezin ên Xwedê, berxwedana li dijî tagûtan û wan kesên ku nîmetên Xwedê winda kirin e: «و اذا تولّی سعی فی الأرض لیفسد فیها و یهلک الحرث و النسل»(1).

Ayeta Quranê, ji van hikûmetên fesad bi van îfadeyên hejîner behs dike; wan hewl da ku fesadiyê cîhanî bikin. «ألم تری الی الّذین بدّلوا نعمة اللَّه کفراً و احلّوا قومهم دارالبوار جهنّم یصلونها و بئس القرار»(2); wan nîmetên Xwedayî û mirovî û xwezayî vegerandin bo kufranê û mirovan ku diviya ji van nîmetan sûd werbigirin, di dojeha sotî ya ku ji kufrana xwe afirandibûn de, şewitandin û kebab kirin. Pêxemberan li hember van rêz girtin. Eger pêxemberan bi tagûtan ên cîhanê û serhildêrên dîrokê re rû bi rû nebûna, pêdivî bi şer û gengeşiyê nebû.

Ev ku Quranê dibêje: «و کأیّن من نبیّ قاتل معه ربیّون کثیر»(3), çend pêxemberên ku ligel bawermendên Xwedaperest, dest bi qital û şer kirin; ev şer bi kê re bû? Aliyê şerê pêxemberan, ev hikûmetên fesad, hêzên wêranker û serhildêrên dîrokê bûn ku mirovahiyê bedbext û tune kirin.

Gotarên Serokê Şehîd di hevdîtina bi karmendên pergalê re 1380/12/27

Çavkanî:

1. Sûreya Biqere, ayeta 205
   وَإِذا تَوَلّیٰ سَعیٰ فِی الأَرضِ لِیُفسِدَ فیها وَیُهلِکَ الحَرثَ وَالنَّسلَ ۗ وَاللَّهُ لا یُحِبُّ الفَسادَ
   Wergêran: (Nîşana wê, ev e ku) dema ku rû dizivirîne (û ji nik te derdikeve), di rêya fesadê di erdê de hewl dide, û çandinî û ajalan tune dike; (tevî ku dizanin) Xwedê fesadiyê hez nake.
2. Sûreya Îbrahîm, ayeta 28
   أَلَم تَرَ إِلَی الَّذینَ بَدَّلوا نِعمَتَ اللَّهِ کُفرًا وَأَحَلّوا قَومَهُم دارَ البَوارِ
   Wergêran: Ma te nedît ew kesên ku nîmeta Xwedê vegerandin bo kufranê, û gelê xwe birin mala tune û wêranbûnê?!
3. Sûreya Îbrahîm, ayeta 29
   جَهَنَّمَ یَصلَونَها ۖ وَبِئسَ القَرارُ
   Wergêran: (Mala tune û wêranbûnê, ew) dojeh e ku ew dikevin nav agirê wê; û xerab cihê mayînê ye!
4. Sûreya Alî Îmran, ayeta 146
   وَکَأَیِّن مِن نَبِیٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّیّونَ کَثیرٌ فَما وَهَنوا لِما أَصابَهُم فی سَبیلِ اللَّهِ وَما ضَعُفوا وَمَا استَکانوا ۗ وَاللَّهُ یُحِبُّ الصّابِرینَ
   Wergêran: Çend pêxemberên ku mêrên Xwedayî yên gelek bi wan re şer kirin! Ew qet li hember tiştên ku di rêya Xwedê de bi wan digihişt, sist û bêhêz nebûn (û teslîm nebûn); û Xwedê îstîqametkar hez dike.

Etîket:

• Şer
• Gengeşî