Di kûrahiya kevirên hişk û mijalî yên Hewramanê de, li wir ku xweza bi zimanê helbestê diaxive, dengê arîfekî dengvedide ku ruhê evîn û îrfana Kurdî ye. Mewlewiyê Kurd, padîşahê bê tac û textê welatê tenêtiyê û xemê, bi Dîwana xwe ya xezelan pirek di navbera erd û ezman de ava kir.
Belgefîlma kurt a ku li pêş we ye, gerokek lezgîn lê kûr e li ser jiyan, evîna wî ya bêencam û rêwîtiya wî ya îrfanî ya tijî raz û remzan. Ew helbestvan û sofiyek navdar bû ku korbûna çavên serê wî, bînbariya çavê dilê wî zêdetir kir.
