Remezan, meha cîhad, feth û serfiraziyê ye

Ligorî rapora nûçegihanê çandî yê Ajansa Navneteweyî ya Ehl-ul Beytê (s.x)–ABNA—Çavkanî: Rapora Giştî ya Ji Komeleya Cîhanî ya Yekrêziya Mezhebên Îslamî (Teqrîb).
Ew Bûn û Fethên Di meha Remezanê de:
Meha pîroz a Remezanê her tim di dîroka Îslamê de wekî meha feth, serkeftin û serfiraziyeke Xwedayî hatiye naskirin. Ev meh, ji xeynî aliyê îbadet û manewî, meha tetbîqata ruhî û amadekirina dil û canê bawermendan ji bo cîhadê di riya rastiyê de jî bûye. Tecrubeyên dîrokî nîşan didin ku di vê mehê de, artêşên Îslamê û fermandarên misilman, heta dema ku ji hêla hêz û amûran kêm bûn jî, bi îmana resen, sebir, teqwa û baweriya bi sozên Xwedayê mezin gihîştin serkeftinên mezin. Ev biserketin ne tenê encama hêza leşkerî û hizra zemînî bûn, lê encama alîkariyên nepenî (xeybî) û piştgiriya rasterast a Xwedê di kêliyên hesas de bûn; mîna Gezwa Bedrê ku bi hejmara kêm a artêşa Îslamê û rûbirûbûna artêşeke mezin a Qureyşiyan, serfiraziya Xwedayî bû sedema ku rastî li ser neheqiyê biçe serketinê.
Meha Remezanê, bi fezîletên xwe yên exlaqî û manewî, hêza hundirîn, cesaret û sebrake di bawermendan de xurt dike û wan amade dike ku heta li hemberî dijminên herî bihêz jî, bi ruhîyekî Xwedayî, li ber xwe bidin û serkeftin ji bo eniya rastiyê biqewime. Ev meh, ne tenê nimûneya îbadet û bendeyiyê ye, lê meha pêkanîna soza Xwedayî, têkbirina tiran û bilindkirina îzzeta Ummeta Îslamê di dîrokê de ye û heta vê rojê jî wekî ronahiya rê û îlhamê ji bo Eniya Al-Eqsa di serdema niha de tê dîtin.
Sûneta Xwedayî û Fetihên Remezanê
Di nav wan bûyer û pêkhatinên leşkerî yên herî girîng ên ku di meha Remezanê de qewimîne, em dikarin vanan destnîşan bikin:
1.    Xezwa Bedr: 17ê Remezanê sala duyem a Hicrê (15ê Adara 624 Mîladî). Misilman di bin fermandariya Pêxemberê mezin (s.x.m) de li hemberî artêşa Qureyşiyan rawestiyan. Tevî kêmîna hêz û amûran, artêşa Îslamê serket. Ev serkeftin cihê misilmanan li Nîvgirava Erebistanê xurt kir.
2.    Fethê Mekkê: 20ê Remezanê sala heştem a Hicrê (13ê Çileya 630 Mîladî). Misilman bê xwînrijandin ketin Mekkê û navenda niewlehî û pûtperestiyê bi dest xistin. Ev fetih, xelekek girîng di dîroka Îslamê û belavbûna dînê Xwedê de bû.
3.    Şerê Buwayb: 13ê Remezanê sala sêzdehemîn a Hicrê (12ê Mijdara 634 Mîladî). Di bin fermandariya Muşenna bin Harise de, hêza misilmanan di fethên Bakurê Afrîkayê de xurt bû.
4.    Fetihên Sînd û Endelûsê: 6 û 7ê Remezanê sala 92ê Hicrê (711 Mîladî). Di bin fermandariya Muhemmed bin Qasim û Tarîq bin Ziyad de, bingeha belavbûna Îslamê li Başûrê Asyayê û Ewropayê hate danîn.
5.    Fethê Amûriyê: Remezan 223ê Hicrê (838 Mîladî). Di bin fermandariya Mu’tesim Billah de, desthilata misilmanan li rojhilatê Deryaya Navîn hate sabît kirin.
6.    Şerê Zalaqa: Remezan 479ê Hicrê (1086 Mîladî). Di bin fermandariya Yûsif bin Taşfîn de, li hemberî Xaçperestan(filihan)hate sekinandin û yekrêziya misilmanan xurt kir.
7.    Şerê Hittînê: Remezan 583ê Hicrê (1187 Mîladî). Di bin fermandariya Selahedînê Eyûbî de, Quds ji Xaçperestan(filihan) hate paşvegirtin.
8.    Şerê Ayn Calûtê: Remezan 658ê Hicrê (10ê Îlona 1260 Mîladî). Di bin fermandariya Sultan Muzaffer Qutuz de, êrîşa Mongol hate rawestandin û jiyana Îslamê li welatê Şamê hate parastin.
9.    Şerê Kewê (Ekim): 10ê Remezanê 1393ê Hicrê (1973 Mîladî). Di bin fermandariya Saad El-Dîn Şazilî de, serkeftina Ereb li hemberî Îsraîlê û vegerandina Kena Sînayê.
10.    Şerê Bahoza Eleqsayê (Tufan El-Eqsa): Remezan 1445ê Hicrê (2024 Mîladî). Fermandariya: Yehya Sinwar, berdewamiya berxwedana Ummeta Îslamê li hemberî eniya Siyonîst û parastina Filistînê.
Piştgiriya Nebenî û Dersên Remezanê
Meha pîroz a Remezanê, ji rojiya û îbadetê wêdetir, meha tetbîqata giyanî û amadekirina hundirîn ji bo cîhad û rûbirûbûna nefisên şeytanî û tiranên serdemê ye. Tecrubeyên dîrokî nîşan didin ku her dema Ummeta Îslamê, her çiqas bi hêzekî kêm û amûrên hindik jî li pey riya Xwedê gav avêt, Xwedê bi piştgiriya nepenî û alîkariyên ji wêneyî wan rizamend kir. Mînakê eşkere, Xezwa Bedr e; artêşa Îslamê bi kêmtirî 320 kesî, li hemberî leşkeriyeke mezin û çekdar a Qureyşiyan serket, û ev serkeftin ne tenê encama hişê leşkerî, lê encama îmana resen, teqwa û alîkariya Xwedayî bû.
Meha Remezanê bi fezîletên xwe yên ruhî û exlaqî, hêza hundirîn û îradeya têkoşînê di bawermendan de xurt dike û wan amade dike ku bi sebir û rawestandinê, heta li hemberî dijminên herî bihêz jî biserkevin. Ev dersa dîrokî, peyamekî zelal ji bo roja me heye: Heger Ummeta Îslamê bi îman, teqwa û yekrêziyê di riya rastiyê de gav biavêje, tu hêzekî zahîrî û tu tiranekî serdemê nikare li wan ser bikeve û alîkariya Xwedayî, mîna dema Bedrê, wê bê guman û dubare be. Ji ber vê yekê, divê têkoşerên riya Xwedê bizanibin ku meha Remezanê, meha cîhad, têkoşîn û fethê ye; mehekî ku serfiraziya Xwedayî hatiye soz dan û wê dubare bibe, û her car, her eniyekî ku di riya rastiyê de gav biavêje, heta li hemberî dijminên herî bihêz jî, serkeftin wê para wan be û careke din îzzet, rûmet û şewq û biryara Ummeta Îslamê wê li cîhanê were nîşandan.
Berawirdkirina Dîrokî û Îlham ji bo Serdema Niha
Di serdema niha de, Ummeta Îslamê li ber dijminên ku her tim nimûneyên serhildan, gendelî û zilmê ne, rawestiyaye; ji wan jî DY(A) û tevgerên Siyonîst hene, ku gelek caran di meha Remezanê de, bi mebesta ferzkirina îradeya xwe û çêkirina tirsek û dabeşbûnê, li dijî Ummeta Misilman dest bi operasyonên leşkerî kirine. Mînakê eşkere, êrîşa Amerîkayê li ser Efxanistanê di meha Remezanê de bû; leşkerekî ku xwe bi hêza herî mezin îlan dikir, bi amûrên zêde û îddîayên serweriya gerdûnî, di dawiyê de bi têkçûnekî rûreş û leşkerî re rûbirû ma û hêzên dagîrker, bi şev ji wî welatî paşve vekişiyan; bûyerek ku heta Trump jî têkçûna eşkere ya Amerîkayê qebûl kir û nîşan da ku tu hêza madî û tu tiranekî li ser erdê nikare îradeya Xwedê û biryara eniya rastiyê rawestîne.
Niha heman tiranê serdemê, di bin serokatiya dacala serdemê, Trump de, dixwaze êrîşî Komara Îslamî ya Îranê bike; ji ber parastina Filistînê, parastina qibla yekem a misilmanan û rawestana li hemberî zor-a Amerîkayê. Lê tecrubeyên dîrokî û sûnetên Xwedayî nîşan didin ku meha Remezanê her tim meha serfirazî û serkeftina eniya rastiyê bûye; mehekî ku lawaziya tiran û bêhêziya dijminan aşkere dibe. Wekî ku şervanên Bedr, Hittîn û Ayn Calûtê, bi îman, teqwa û sebra xwe dijmin têk birin, ev car jî Ummeta Îslamê bi sebir, rawestandin û baweriya bi soza Xwedayî, dikare Gulgulên tiran û dajalên serdemê têk bibe. Wekî ku Amerîka di şerê Efxanistanê de ketiye nav şerekî dirêj û şermok, li hemberî Îranê jî wê bikeve şerekî berfirehtir û dirêjtir, ku bê guman, wê bibe neynûka dawî li ser sêwirana serwerîxwazî û emperyalîstî ya Amerîkayê. Têkçûna vê welatî li hemberî Komara Îslamî, mîna çarenûsa Sovyetê, wê bibe destpêka hilweşîna pergala emperyalîstî ya Amerîkayê û dabeşbûna wê bo zêdetirî pêncî welatan; pêvajoyekî ku dîrok wê îspat bike û wê eniya rastiyê wekî serketîyê dawî nîşan bide.
Meha pîroz a Remezanê her tim meha serkeftinên mezin, têkbirina tiran û sabîtbûna desthilata eniya rastiyê bûye. Dîrok nîşan dide ku heta dema ku misilman ji aliyê hejmara hêz û amûrên leşkerî ve kêm bûn jî, bi îmana resen, teqwa, sebir û baweriya bi alîkariya nepenî ya Xwedayî, karîbûn bigihin serkeftinên ecêb; mîna fethên Bedr, Fethê Mekkê, Hittîn û Ayn Calûtê. Her çendî rewşa leşkerî û siyasî ya îro ji ya berê cuda be jî, lê esasê îman, îradeya cîhadî û lihevkirina bi tiranên serdemê di meha Remezanê de, sûnetekî sabît û daîmî ye ku her tim serfiraziya Xwedayî ji bo eniya rastiyê garantî dike.
Sûneteke Xwedayî ji Ummeta Îslamê re soz dide ku li eniyên rastiyê, heta li hemberî dijminên bihêz û zordar jî, serkeftin wê para wan kesên be ku bi cesaret, yekrêzî û sebr di riya Xwedê de gav diavêjin. Remezan, mehek e ku her şervanekî û her bawermend, bi pişta xwe bi îman û îradeya Xwedayî, dikare ne tenê li meydanê şer, lê di têkoşîna li dijî tiranên serdemê û dajalên serdema niha de, serketina li ser dijmin û sabîtbûna îzzet û rûmeta Ummeta Îslamê tecrûbe bike; lewma, ev mehê pîroz, her tim ronahiya rê, çavkaniya îlhamê û derfeteke dîrokî ye ji bo Ummeta Îslamê ku bi xîret û îman, careke din sûneta Xwedayî pêk bîne û serkeftinê ji bo xwe bi dest bixîne.
Nivîskar: Ebdulre’ûf Tawanî.