Ajansa Nûçeyan a Navneteweyî ya Ehl-ul- Beytê (s.x) — ABNA —Xwedê di Sûreya Nehilê, ayetên 106 heta 108 de dibêje:
«مَن کَفَرَ بِاللَّهِ مِن بَعْدِ إِیمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُکْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِیمَانِ وَلَٰکِن مَّن شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْرًا فَعَلَیْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللَّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ * ذَٰلِکَ بِأَنَّهُمُ اسْتَحَبُّوا الْحَیَاةَ الدُّنْیَا عَلَی الْآخِرَةِ وَأَنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ * أُولَٰئِکَ الَّذِینَ طَبَعَ اللَّهُ عَلَیٰ قُلُوبِهِمْ وَسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ ۖ وَأُولَٰئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ»
(Wanên ku piştî baweriya xwe bi Xwedê re kafir dibin, cezayê wan heye؛ ji bilî wan kesan ku di bin zordariyê de ne, di heman demê de dilê wan bi îmanê aram e. Lê ew kesên ku sîngên xwe ji bo qebûlkirina kufrê vedikin, hêrsa Xwedê li ser wan e û ji bo wan ezabekî mezin heye. * Ev ji ber vê yekê ye ku wan jiyana dinyayê li ser axretê tercîh kir û Xwedê gelê kafiran rêber nake. * Ew kes in ku Xwedê li ser dil, guh û çavên wan möhri daye û ew bixwe bêhayên rastîn in.)
Xwedê di van ayetan de behsa komeke mirovan dike ku di destpêkê de Îslam ji dil û can qebûl kirin û paşê ji olê vegeriyan. Ew dibêje ku sedema vê vegerînê ne ew e ku wan di Îslamê de tiştekî li dijî rastiyê dîtibe؛ belkî wan jiyana dinyayê li ser axretê tercîh kir, û ji ber vê yekê ji Îslamê dûr ketin û ketin nav warê kufrê. Ji ber ku ew ne layiqê hîdayetê ne, Xwedê jî wan rêber nake؛ belkî ji ber dinyaparêziyê li ser dil, guh û çavên wan möhri dide û deriyên zanînê li ber wan digire. Di encamê de ew bi temamî di bêhayî û bêhişiyê de dimînin.
Hezkirina dinyayê, çi di şaxê hezkirina pere û dewlemendiyê de be, çi di makam û navûdengê de be û çi di şehwetên cuda de be, dişibe bahozeke ku di hundirê canê mirovan de difire û hevsengiya terazûya hiş bi tevahî têk dide.
Em dizanin ku terazûyên hessas di hundirê qapeke taybet de tên danîn, da ku her bayekî biçûk jî negihîje wan. Heta kesê ku bi wan terazûyan pîvan dike, demekê nefesa xwe di sîngê xwe de digire, da ku pêlên hewayê yên ji pişika wî derdikevin hevsengiya terazûyê têk nedin. Ma terazûyek wiha li hember bahozeke bihêz dikare tiştek bike?!
Dinyaparêzî, çi di şêwaza Qaronî de be, çi Fironî, Samirî an jî şêwazên din, bêguman nahêle ku mirov bi awayekî saxlem bifikire û dadweriya rast bike. Ger ayeta jor dibêje ku Xwedê li ser dil, guh û çavên wan möhri dide, ev di rastiyê de ew bandora dinyaparêziyê ye ku di hundirê mirovan de çêdibe. Ji ber ku ew li pey sedemê diçin, di encamê de dikevin nav encama wê.
Di hedîsên Îslamî de li ser vê mijarê gotinên balkêş hene. Ji wan yek jî ev e ku Îmam Baqir (s.x) dibêje:
«مَثَلُ الْحَریص عَلَی الدُّنْیا کَمَثَلِ دُوْدَةِ القَزّ کُلَّمَا ازْدادَتْ مِنَ القَزِّ عَلی نَفْسِها لَفّاً کانَ أَبْعَدَ لَها مِنَ الْخُرُوجِ حَتّی تَمُوتَ غمّا»
(Mirovê ku li ser dinyayê pir hewesdar e, wek kurmikê abrişîman e؛ her çiqas ew zêdetir abrişîm li dora xwe bipêçe, ew qas zêdetir dibe girtiyê xwe û rêya derketinê ji wî dûrtir dibe, heta ku ji xem û xemgîniyê dimire.)
Di hedîseke din de ji Emîrê Mûmînan, Elî (s.x), tê gotin:
«اَلدُّنیا تَقُرُّ وَ تَضُرُّ و تَمُرُّ»
(Dinya dixapîne, zirarê dide û derbas dibe.)
Di hedîseke din de hatiye ku Emîrê Mûmînan, Elî (s.x), nameyek ji yek ji hevalên xwe re nivîsî û şîreta wî kir. Di nav şîretên Îmamê de ev gotin jî hebû:
«فَارْفُضِ الدُّنْیا فَاِنَّ حُبَّ الدُّنْیا یُعْمِی، وَ یُصِّمٌ وَیُبْکِمٌ وَ یُذِلُّ الرِّقابٌ فَتَدارَکْ مابِقَیَ مِنْ عُمُرِکَ وَلا تَقُلْ غَداً أَوْ بَعْدَ غَد، فَانَّما هَلَکَ مَنْ کانَ قَبْلَکَ بِاِقامَتِهِمْ عَلی الأَمانِیِّ وَالتَّسْوِیْفِ»
(Dinyayê bihêle, ji ber ku hezkirina dinyayê çavan kor, guhan ker û ziman lal dike û stûyan ditewîn dike. Di mayîna temenê xwe de rabûna borî telafî bike û nekeve pey gotina “sibê an piştî sibê”; ji ber ku wan kesên beriya we ji ber pişta xwe danîn ser hêvî û paşxistina karan helak bûn.)
Jêder:
- Bihar al-Enwar, Meclisî, Mihemed Baqir ibn Mihemed Taqî, Dar Ihya al-Turas al-Erebî, Beyrût, 1403 h.q., çapê duyem, c. 70, r. 23, babê 122, hedîsa 13.
- Nehc al-Belaqe, Şerîf Rezî, Mihemed ibn Huseyn, Qom, 1414 h.q., çapê yekem, r. 548, gotinên kurt, [422] 415.
- Bihar al-Enwar, Meclisî, Mihemed Baqir ibn Mihemed Taqî, c. 70, r. 75, babê 122؛ El-Kafî, Kuleynî, Mihemed ibn Yaqub ibn Îshaq, Tehran, 1407 h.q., çapê çarem, r. 136, babê “Dema dinyayê û zûhd di wê de...”, hedîsa 23.
- Ji: Peyama Qur'anê, Mekarim Şîrazî, Nasir, Tehran, 1386 hş., çapê nehem, c. 1, r. 312.
Etîket:
- Hezkirina dinyayê
- Dinyaparêzî
- Kufr û ji olê vegerîn
- Îman
- Aramiya dil
- Îkra û teqiyê
Your Comment