Li gorî rapora Ajansa Nûçeyan a Ehlê Beyt (s.x) — ABNA — Carinan nîçekeke biçûk, bêyî sedem aramiya me diqelabijîne. Hevokek heye ku dibêje: «Hişyar bin ku di şerê bi dêw re, hûn bixwe nebin dêw.» Carinan bi nîçeke ji kesekî din, yê ku zexm li giyanê me kiriye, em hemû dorhêla xwe dişewitînin û dikevin renc û ezabê.
Bifikirin ku hespê di revê de ye, kêzek nîçek lê dixe. Derdê nîçê biçûk e, lê ger hesp nikaribe hêrs û derdê xwe kontrol bike, dibe ku lepikekê bide ya ku ne tenê wê kêzê, lê mirov û ajalên derdora wî jî dixe nav tevliheviyê. Em mirov jî carinan tams heman awayî tevdigerin.
Yek gotinekê dibêje, me kêm dike, giyayê me bêhurmetiyê dike, an jî zexmek kevn dîsa taze dike. Hêrsa me ji heman cihî dest pê dike; lê carinan li şûna ku em hêrsa xwe ber bi wê bûyerê ve bikin, em wê digel xwe dibin malê.
Gelî hevjîna xwe zêde tûj axivîn, li ser serê zarokan qîrîn, bi hevalê xwe re sar dibin, an jî tew bi kesê ku tu rola wî di meseleyê de tune ye re tevgeriyeke nerast dikin. Mîna ku yek me nîç kiriye, lê me biryar daye ku em hemû dorhêla xwe binîçin!
Hêrs her tim ne dijminê me ye
Hêrs bi xwe hesteke xirab nîne. Hêrs carinan ji me re hişyariyê dide ku mafek ji me hatiye pêkutîkirin, sînorek hatiye şikandin, an jî tiştek dijî daxwaza me qewimiye. Pirsgirêk ji cihê dest pê dike ku hêrs, li şûna ku peyamek be, dibe fermandarê me.
Di kêliya hêrsê de, hişê me bi gelemperî li sûcdar digere; li kesê ku divê bersiva wî bidin, dengê xwe lê bilind bikin, an jî wî bi gotinek acizker bikin cihê xwe nişan bidin.
Lê pirseke hêsan dikare li ber gelek ji van reaksiyonan rabe:
«Ma kesê ku niha li ber min e, bi rastî bûye sedemê vê zexmê ya ku ez bi hêrsa xwe bersiv didimê?»
Carinan bersiva «Na» ye.
Carinan em bi yekî hêrs dibin, lê em hêrsa xwe li ser kesekî din dirijînin. Tew carinan hêrsa me bandorê li karê me dike û dikare saziyek û rêxistinek bikuntevlihev bike.
Dibe ku bûyera ku sibehê bi me re qewimiye, êvarê bibe sedema şerê me bi malbatê re. Dibe ku gotineke ji yekî biyanî, hemû aramiya malê winda bike.
Berî ku em lepikekê bidin, rawestin!
Kontrolkirina hêrsê ne wateya wê ye ku qet hêrs nebin. Wateya wê: di navbera «hestkirina hêrsê» û «reaksiyon nîşan danê» de dûrahî çêbikin.
Dema em hêrs bûn, çend saniyan disekinîn. Bersiv nedin. Ger pêwîst be, ji rewşê dûr bikevin. Çend nefesên kûr bistînin û bihêlin petema pêşî ya hêrsê dad bikeve.
Piştre ji xwe bipirsin:
- Çi bi rastî min şaş kiriye?
- Ez bi kê hêrs im?
- Ma ez hêrsa xwe li ser mirovê xelet dirijînim?
- Ger min niha reaksiyon nîşan bida, sibê ez ji tevgera xwe poşman dibim?
Ev çend pirsên hêsan dipeyivîn ku me ji reaksiyoneke kêlîkane bigihînin hilbijartineke biaqilane.
Zexma xwe nedin kesên din
Mirovê ku bi xwe zexm bûye, ger hişyar nebe, dibe ku bêyî xwestina xwe yên din jî bizexmîne. Kesê ku ji bêhurmetiyê jan kiriye, dibe ku li malê bêhurmetiyê bike. Kesê ku di kar de hatîye kêmkirin, dibe ku hêrsa xwe li ser zaroka xwe dirijîne, an jî dibe ku şîretên hevseran wekî suxteke bêinsaf bibîne û hevaltiyê bêsedem bibire.
Lê derdê me, destûra zerardanê bi yên din re nîne.
Ev ku yek me nîç kiriye, ne sedem e ku em bibin kesê ku hemûyan dinîçe.
Dibe ku em nikaribin tevgera kesên din kontrol bikin, lê em dikarin biryar bidin ku tevgera kesên din nayê xisletê me diyar bike.
Nîne pêwîst ku her kesê me hêrs bike, kontrola jiyan û exlaqê me jî bigire dest.
Carinan serfiraziya herî mezin ew e ku bersiva aliyê din nedin;
ew e ku nehêlin hêrsa wî me bike mirovê ku em naxwazin bibin.
Ji ber vê yekê cara din ku «nîçeke» biçûk aramiya we biqelabijîne, berî ku hûn lepikekê bidin, çend kêlîkan bisekinin.
Dibe ku ew nîç tenê çend saniye êşê bide; lê reaksiyoneke bêhizir dikare zexmekê çêbike ku demeke dirêj li ser dilê me û dorhêla me bimîne.
Hêrsê hîs bike, lê nehêle hêrs te birêve bibe.
Nivîskar: Fatîme Por Ebas
Etîket: Kontrola hêrsê, Xwe-kontrol
Your Comment