Li gorî Ajansa Nûçeyan a Navneteweyî ya Ehl-ul-Beyt ê (s.x) – ABNA – Çavkaniyên li Behreynê eşkere kirine ku dadgeha veşartî ya alimên dînî yên girtî û kiryarên tund ên organên ewlehî û dadwerî yên vê welatê çawa pêk tên. Li gorî agahiyên belavbûyî derbarê dadgehkirin û îşkencekirina Şêx Mihemed Senqûr, mamosteyê 58 salî yê dersên bilind ên hawzeya zanistên dînî, ew mecbûr kiriye ku tevahiya hefteyekê bi çavên girêdayî li ser lingên xwe bimîne. Di encamê de, rewşa wî ya laşî bi awayekî giran xirab bûye.
Şêx Senqûr di dadgehê de tenê bersiva sê pirsan daye. Lê piştî wê, bi tomarekê ya çend deh rûpelî re rû bi rû maye ku pirsên sexte tê de hebûn; pirsên ku qet ji wî nehatibûn kirin.
Malpera nûçeyan a Mirat el-Bahreyn di vê derbarê de nivîsiye:
«Pirsê ku di vê raporê de tê pirsîn ev e: dewletê ji zext û îşkencekirina alimên dînî yên ku ji zanîn û baweriya xwe ya aştiyane pê ve tu çekeke din bi destê wan nîne, çi bi dest dixe? Ji eziyetkirina şêxên di vê temenê de çi sûdê werdigire? Ma armanca sereke şikandina ruhiyeya wan e?»
Ev malpera nûçeyan zêde kiriye:
«Muameleya xirab bi girtiyên siyasî û alimên dînî li Behreynê demek dirêj e ku navdar e. Hikûmetê bi vê rêbazê nav û dengê xwe di nav welatên pêşketî de, ku her dem qala asta rêzgirtina xwe ji mafên mirovan û mafên girtiyan dikin, bi awayekî şermokî xera kiriye.»
Mirat el-Bahreyn diyar kiriye ku ev agahî nîşan didin ka çiqas ji rûmeta mirovan re bêhurmetî tê kirin û çawa pergala dadweriyê, ku divê amûra pêkanîna edaletê be, hatiye veguherandin amûrekê ji bo veşartina armancên siyasî û olî di bin qanûnê de.
Dema ku sûcdar ji bingehînîtirîn garantiyên parastina xwe bêpar dimîne û derbarê rastiya tomarkirina lêpirsînan û naveroka wan de gumanên cidî derdikevin holê, êdî em bi dadgeheke asayî re rû bi rû nînin. Ev rêbaz hewceyî lêkolîneke serbixwe û berpirsiyariya kesên berpirsiyar e.
Pirsê sereke ev e: Di hebûna alimekî dînî de çi tişt heye ku dewletê ditirsîne û wê wî bi vî awayî dixe bin zextê? Ma alimên ku di nav gel de xwedî cih û rûmeta olî û civakî ne, tenê ji ber ku bi helwest û nasnameya xwe ya olî ve girêdayî ne, wekî tehdîdê tên dîtin? Çima dewlet li hember wan bi kînê tevdigere, ne bi nermî û toleransê? Û ji hemûyan girîngtir, heke dewlet ji rastbûna kiryarên xwe û edaleta tawanbariyên ku li wan tên kirin ewle be, çima dadgehkirinê veşartî dihêle û çavdêriya giştî qebûl nake?
Mirat el-Bahreyn herwiha nivîsiye:
«Armancgirtina aliman tenê bi laşê wan, ku di girtîgehê de lawaz dibe, sînordar nabe. Ev yek cih û rûmeta wan a olî û herwiha civata mezin a ku wan wekî çavkaniyeke zanistî û manewî dibîne jî digire nava xwe. Li vir mijar ji çarçoveya girtiyekî û dosyaya wî derbas dibe û vediguhere ceribandinekê ji bo pîvandina asta rêzgirtina dewletê ji azadiya bawerî û derbirînê û mafê civakê ji bo parastina kesayetiyên xwe yên olî, dûrî tirsandin û biçûkxistinê.»
Ev malper diyar kiriye ku dewleteke ku bawer dike bi teslîmkarîkirina aliman dikare civakê jî teslîm bike û bi lawazkirina laşê wan dikare dengê wan bêdeng bike, xeletiyeke mezin a siyasî û exlaqî dike.
Zor û îşkence nikarin kesekî qanî bikin. Herwiha, dadgehên ku derbarê wan de gumanên cidî hene, nikarin baweriya gel bi dewletê zêde bikin. Berevajî vê yekê, ew dewletê dixin ber pirsên cidîtir derbarê rastiya tiştên ku di hundirê saziyên wê de diqewimin.
Di dawiyê de, Mirat el-Bahreyn tekez kiriye:
«Şêx Mihemed Senqûr û alimên din ên girtî ji çarçoveya mafên mirovan dernakevin. Ji ber Şiîbûna wan an jî ji ber ku xwedî helwestên ku desthilatê kêfxweş nakin, garantiyên edaletê nikarin ji wan bêne standin.
Nêrîna giştî mafê wê heye ku rastiyê bizane. Berpirsiyar jî neçar in ku şert û mercên girtina wan eşkere bikin, tenduristiya wan a laşî û derûnî misoger bikin, dadgehên vekirî û dadmend li dar bixin û her îdiayeke belgekirî ya derbarê îşkenceyê an jî destkariyê di tomarkirina lêpirsînan de vekolin.»
..................
Dawiya peyam
Etîket
- Behreyn
- Pergala dadweriyê
- Rêjîma Al Xelîfe
- Şîetên Behreynê
- Alimên dînî yên Behreynê
- Îşkence
Your Comment