Li gorî rapora Ajansa Navneteweyî ya Ahlulbeytê (s.x) -ABNA- Pirsgirêka sînordarkirinên ku li ser sefera şîeyên Behreynê ji bo beşdarbûna di merasîma ziyareta Îmam Huseyn (silavên Xwedê lê bin) li Kerbelaya pîroz de hatine sepandin, careke din nîqaşên derbarê azadiya ziyaretê, mafên olî û cihê rûmeta mirovahiyê li hember biryarên siyasî û ewlehiyê xistiye rojevê. Ev mijar, li gel sînordarkirinên ku li dijî filistîniyan ji bo gihîştina Mizgefta Eqsayê hatine sepandin, pirseke hevbeş derdixe holê: Gelo mirov dikare mafê peywendiya mirov bi pîrozbahiyên xwe re bike îmtiyazeke şertkirî û girêdayî biryarên siyasî?
Ziyareta Erbînê ji bo bi milyonan misilmanan, bi taybetî şîeyan, ne tenê sefereke olî ye; belkî beşek ji nasnameya wan a olî, çandî û hestyarî ye. Di nêrîna ziyaretvanan de, meş ber bi Kerbelayê ve, berdewamiya wê rêyê ye ku Îmam Huseyn (silavên Xwedê lê bin) bi rawestana li hember zilmê û parastina rûmeta mirovahiyê xêz kiriye. Ji ber vê yekê, her astengiyeke li ser vê rêya giyanî, ji astengiyeke îdarî zêdetir tê dîtin û dikare hestê mehrûmbûna ji mafekî olî çêbike.
Di salên dawî de, hin şîeyên Behreynê li hember sînordarkirin û astengiyên ku ji aliyê hikûmeta Al-Xelîfe ve ji bo beşdarbûna wan di merasîma Erbînê de hatine avakirin, nerazîbûn nîşan dane. Ev sînordarkirin, li gorî rexnegiran, beşek ji pêvajoya berfirehtir a zextên siyasî û ewlehiyê yên li dijî çalakî û merasîmên olî yên şîeyan li Behreynê ne; pêvajoyek ku li gorî wan, azadiya kirina şîarên olî di bin bandorê de hiştiye.
Mijara sereke di vê navberê de, ne tenê sefer an wergirtina destûrê ye, belkî pirsgirêka nêrîna li welatiyan û awayê reftarê bi mafên wan ên olî re ye. Dema ku beşdarbûna di merasîmeke îbadetê û ziyareta cihekî pîroz de dibe pêvajoyeke aloz û girêdayî biryarên ewlehiyê, ev pirs tê holê ku sînorê di navbera rêvebirina karên giştî û sînordarkirina azadiyên olî de li kû derê ye.
Bêguman, her welatek dikare ji bo seferên berfireh û kombûnên mezin, çavanêrên ewlehî û cîbicîkirinê hebe; lê ev kiryar gava dikarin xwedî rewayiyeke zêdetir bin ku li ser bingeha pîvanên zelal, ne-cudaxwaz û bi rêzgirtina li mafên bingehîn ên welatiyan bin. Cudahiya di navbera “rêkxistin û sazkirinê” de bi “astengkirin û mehrûmkirinê” re tam di vê nuqteyê de xuya dike.
Ev pirsgirêk li gel rewşa Mizgefta Eqsayê jî cihê fikirînê ye. Her çend şert û mercên siyasî û hiqûqî yên Behreynê û Filistînê ne yek in û mirov nikare vê her du rewşê bi temamî dişibihe hev bibîne, lê prensîbeke hevbeş heye: Mirovê bawermend nabe ku ji ber nasnameya xwe ya olî an girêdana xwe ya ayînî, ji peywendiya bi pîrozbahiyên xwe re were mehrûmkirin.
Kerbela di bîra şîî de, nîşana têkoşîna li hember biçûkkirina mirov û parastina azadî û dadmendiyê ye. Hînkarên Aşûrayê tekez dikin ku rûmeta mirovahiyê nabe qurbaniyê hêza siyasî bibe.
Ji vê nêrînê ve, parastina mafê ziyaretê û kirina şîarên olî, beşek ji parastina heman wan nirxan e ku dibistana Îmam Huseyn (silavên Xwedê lê bin) tekezî li ser dike.
Astengkirina beşdarbûna ziyaretvanên behreynî di Erbînê de, eger bi pîvanên cudaxwaz an bi mebesta sînordarkirina nasnameya olî ya civakekê were kirin, ne tenê weke mijareke îdarî dimîne, belkî vediguhere mijareke têkildarî baweriya civakî û bihevrabûna neteweyî.
Rêzgirtina li cihêrengiya olî û misogerkirina azadiya kirina merasîman, ji faktorên giring ên aramî û hevgirtinê di her civakekê de ne.
Di dawiyê de, peyama Kerbelayê ne tenê bi dem û cihekî ve sînorkirî ye; belkî banga herdemî ye ji bo parastina dadmendî, rûmet û mafê mirov di hilbijartina rêya xwe ya giyanî de.
Ji vê nêrînê ve, azadiya gihîştina cihên pîroz, çi li Kerbelayê be û çi li Qudsê, divê wek beşek ji rêzgirtina li rûmeta mirovahiyê were dîtin, ne weke îmtiyazeke ku li gorî şert û mercên siyasî ji kesan re were dayîn an ji wan were stendin.
…
Dawiya peyamê
Etîket:
Behreyn, Erbîna Huseynî, Erbîn, Şîeyên Behreynê, Rejîma Al-Xelîfe, Quds, Filistîn.
Your Comment