30 August 2026 - 10:27
Source: kmr.abna24.com
«Rêberê Şoreşê di Hefteya Yekîtiyê de bang kir: Divê serokên herêmê dijminê rastîn nas bikin û gel jî yekîtiyê biparêze»

«Ayatullah Seyîd Mûçteba Husênî Xaminêyî, Rêberê Mezin ê Şoreşa Îslamî, di peyameke bi minasebeta Hefteya Yekîtiyê de, rojbûna pîroz a Pêxemberê Xetmê Mertebet Muhemmed Mistefa (s.x.a) û Îmam Ceferê Sadiq (s) pîroz kir.»

Li gorî Ajansa Nûçeyan a Navneteweyî ya Ehl-ul- Beytê (s.x) — ABNA — Hazretê Ayetullah Seyîd Mûçteba Huseynî Xamineyî, Rêberê Bilind ê Komara Îslamî, di peyamekê de bi boneya Hefteya Yekîtiyê, salvegera jidayikbûna bi xêr û bereketa Hazretê Mihemedê Mistefa (s.x.l.), Xatema Pêxemberan, û Hazretê Îmam Caferê Sadiq (s.x) pîroz kir.

Wî got ku plana nexwaz û dijminên Îslamê, ji bo lawazkirina Ummeta Îslamî û serdestbûna li ser wê, mezin nîşandan û berçavgirtina cudahiyên di navbera misilmanan de ye. Wî herwiha bi îşaretkirina rakirina maskên xapînok ji rûyê Amerîkayê ya sûcdar, yekîtiya Ummeta Îslamî, parastina hevdu li hember kufrê û hevkarî û hevbandora di mijarên maddî û manewî de pêwîst dît.

Wî ji serok û hikûmdarên welatên Îslamî re bal kişand û got: «Hikûmdarên sûcdar ên Amerîkayê û rejîma derewîn a Siyonîst, dijminên sondxwarî yên yekîtiya Îslamî û hemû Ummeta Îslamê, di nav de gelên Rojhilata Navîn û Bakurê Afrîkayê ne. Ji ber vê yekê dijminê rastîn ê xwe nas bikin û li dijî plana wî rawestin.»

Wî herwiha bi îşaretkirina pêkanîna qebûlkirî ya dersên yekîtiyê yên mekteba Îslamî li Îrana hêja, careke din ji hemû gelê Îranê re pêşniyar kir ku bi tu awayî nehêlin ku di navbera wan de nakokî û cudahî derkeve holê.

Nivîsa peyama Rêberê Komara Îslamî

Bi navê Xwedayê Rehman û Rehîm

«Mihemed Resûlullah e û ewên ku bi wî re ne, li hember kafiran tund in û di navbera xwe de dilovan in.»

Rojên jidayikbûna hebûna pîroz a ronahiya herî mezin, serbilindtirîn mirovan, ronahiya ronîker, hilbijartî yê Xwedê, bajarê zanînê, Hazretê Rehmetê ji bo hemû cîhanan, Resûlê hêja yê Îslamê, Mihemed (s.x.a), û kurê wî yê pak û paqij, delîla temam a Xwedê, Hazretê Îmam Caferê Sadiq (s.x), li gelê hêja yê Îranê û Ummeta mezin a Îslamê pîroz dikim.

Ji wê demê ve ku rojhilata hebûna Xatema Pêxemberan li Mekkeya Mukerremeyê derket, dîmena bextewariya mirovahiyê, ku girêdayî kamilbûna bendetiya Xwedayê Bilind e, ronahiya din dît. Giyanên pêxemberan, milyaketên Xwedê û pîrozên ezmanî tijî kêfxweşî bûn û şeytanên mirovan û cinan ji hêrs, xem û hesret tiliyên xwe digazandin.

Ji ber ku çêtirîn afirandiyê Xwedê di hemû cîhanên bêhejmar ên afirandinê de, gav bi cîhana axê ve dihêlî û di demeke nêzîk de, bi cilê pêxemberî û Xatemiya, bi Qurana mezin di destê xwe de û bi wezîfeya rêberiya hemûalî ya mirovan, dê rêwîtiya karwana mezin a mirovahiyê ber bi bendetiya Xwedê û gihiştina kamilbûnê ve birêk bixe.

Jiyana wî pêxemberî û wesiyên wî yên masûm bi tevahî dersa rêberî û bendetiyê, dersa zanîn û hezkirinê, dersa bawerî û cîhadê, dersa jiyan û exlaqê baş ê kesane û civakî, dersa emanet û rastiyê, dersa rûmet û kerametê, dersa zanîn û kirinê, dersa rehm û qetîbûnê, dersa dad û edaletê û dersa yekîtî û biratiyê ye.

Her çiqas van dersan baştir bêne fêrkirin û bêne bicihanîn, gihiştina lûtkeyên bextewariyê û nîkbextiyê ji bo mirovan hêsantir dibe.

Em bawer dikin ku giyanê paqij ê Pêxemberê Rehmetê û herwiha giyanên pak ên wesî û huccetên paqij, li ser hemû misilman û civaka Îslamî her dem çavdêr, rêber û dilovan in. Dema ku yek ji zarokên vê bavê mezin û dilovan xeletiyekê bike, ew xemgîn dibin; û her gav ku misilman ders û fermanên wan bicîh bînin, dilê wan yê pîroz kêfxweş dibe.

Îro Îslam û kesên wê, piştî derbasbûna demên dijwar û têkçûnbar û piştî gelek bilindbûn û daketinên ji serdema destpêkê heta niha, gihiştiye qonaxeke dîrokî û çarenûs-diyarker.

Îro misilman dikarin roleke pir bandorker û dîrokçêker bilîzin. Îro ew roj e ku dîmena serkeftina dawî ya rastiyê li hember derewê û Îslamê li hember kufrê, ji hemû demên borî zêdetir nêzîkî rastiyê bûye.

Şerta yekem a vê armancê, yekgirtina gotina misilmanan e. Yekîtiya misilmanan li hember kufrê cîhanî, stratejiyeke Qur'anî û fêrgehêke bingehîn ê Îslama rastîn a Mihemedî ye û ne mijareke rûberî û demkurt e.

Armanca yekîtiyê ew e ku di asta giştî ya civakên Îslamî de, xalên hevpar ên hemû kesan bibin bingeh û bingehîn. Bêguman divê bi piştgiriya delîlan û bi parastina hemû maf û şertên biratiyê û hevkarî, li gorî fermanên Qur'anê, di aşitî û dilovanî de xalên cuda jî bibin xalên hevpar.

Ya ku eşkere ye, hemû misilman di civakên Îslamî de, di rûbirûbûna kufrê cîhanî de, divê prensîba Qur'anî ya «li hember kafiran tund û di navbera xwe de dilovan» bikin bingehê ramîn, axaftin û kirinên xwe. Bi vî awayî yekîtiya Îslamî pêk tê.

Her gav ku yek ji van herdu beşên peyama ezmanî ji asta kirinê ya misilmanan dûr bikeve, ew jî ji wê rêz û hêza ku bi rastî di civaka Îslamî de xwedî bûn dûr dikevin; û ev qaîdeyek e ku tu îstisnayê qebûl nake.

Ev qaîde yek ji prensîb û peyamên bingehîn ên Şoreşa Îslamî ye. Destpêka yekemîn Hefteya Yekîtiyê vedigere Adara sala 1356 a rojhilatî û serdema têkoşîna li dijî rejîma zordar a Pehlewî. Di wê demê de Rêberê mezin, ku Xwedê asta wî bilind bike, di dema sirgûnê xwe li Îranşehrê vê ramanê pêşniyar kir û Şîe û Sunnî pêşwazî lê kirin.

Zû piştî serkeftina Şoreşa Îslamî, bi tedbîra damezrînerê Komara Îslamî, Hazretê Îmam Xumeynî, «Hefteya Yekîtiyê» fermî bû.

Bi kerema Xwedayê Bilind, mijara yekîtiya di nav hemû gelê misilman de, di nav gelê Îranê de nimûneyeke serkeftî ye û planên dijminan bandoreke mezin li ser xirabkirina wê nekiriye.

Lê bêguman nexwaz û dijmin her dem li bendê vê nîmeta mezin in. Ya ku wan hêvîdar dike, mezin nîşandana cudahiyan e.

Cudahiyên bawerî û olî, herçiqas beşekî girîng ê armanca dijminê Îslamê ne û ew pir hêvî bi karanîna wan dike, lê ew bi vê yekê têr nabe. Ew hewl dide ku cûdabûna nijadî, çandî, civakî, aborî, siyasî û erdnîgarî jî bike sedemên nakokiyê di nav gelên misilman de, li Îranê û li her welatê din ê Îslamî, da ku ji vê rêyê parçe-parçebûna Ummeta Îslamê û lawazbûna hêzên wê bibîne û di firsenda guncaw de serdestiyê li ser wan ferz bike.

Fermana Qur'ana Pîroz di vê mijarê de ev e: «Nakokî nekevin, ku lawaz dibin û hêza we ji dest diçe.»

Ji ber vê yekê, her kes di her cih û berpirsiyariyekê de, her karekî bike ku bibe sedema belavbûna nakokî di nav misilmanan de û di civaka misilman de pevçûnê çêbike, bi zanîn an nezanîn, bi dilxwazî an bêdilxwazî, armanca dijminên Îslamê pêk aniye.

Çawa di vê serdemê de kesek dikare vê kirinê bide ser nezanî û bêhişyarîya xwe, dema ku îro zordarên cîhanê û di serê wan de Amerîkaya sûcdar, maskên xapînok û vala ji rûyê armancên kolonîstî, planên emperyalîstî û serdestiyê yên xwe rakirine û destikên xwe yên ji qetîfa nerm a xapînok derxistine û çengên xwe yên bi xwîn dagirtî nîşanî hemû cîhanê dane?

Niha dem e ku misilman bifikirin û bûyeran bi baldarî binêrin.

Ma ger misilman destê yekgirtî bûn û yumrukê xwe bi hêz digirtin, gelê Filistîn dê bi vî awayî bêpar û bêparastin, rastî zordarî û sûcên dagirkeran bûya?

Û ma ger gel û hikûmetên ku li derdora Kendava Farisê dijîn, yekîtiya xwe di bin ala Îslamê de ava bikirana, kesên bêrehm û bêrehîm ên bênasname û fesadkar dê cesaret bikirana ku ji bi hezaran kîlometre dûr, tamahî li erd û mal û samanên wan bikin?

Pêşniyara min a bi tundî û dubare ji hikûmdarên welatên Îslamî, bi taybetî welatên herêma Rojhilata Navîn û derdora Kendava Farisê, ev e: dijminê rastîn ê xwe nas bikin, plana wî bizanin û li dijî wê rawestin.

Çareseriya pirsgirêkên Ummeta Îslamê, yekgirtina gotinê, dostî û hevkariyê di rêya xêr û başiyê de ye.

Hikûmdarên sûcdar ên Amerîkayê û rejîma derewîn a Siyonîst, dijminên sondxwarî yên vê yekîtiyê û vê dostiyê ne. Ew tenê dijminê Komara Îslamî, gelê Îranê û eniya mezin a berxwedana Îslamî nînin; belkî bi hemû Ummeta Îslamê, di nav de gelên Rojhilata Navîn û Bakurê Afrîkayê, dijminahî dikin.

Di vê mijarê de heta hikûmdarên van welatan jî, ku gelek ji wan wekî hevkarên wan têne hesibandin, ji vê dijminahiyê neparêzin; wekî ku bêhurmetiya eşkere û bikaranîna gotinên xirab li dijî hin serokên welatên Îslamî ji aliyê serokên emperyalîst ve, hîn jî di bîra nêzîk a we û me de heye.

Dersa girîng a yekîtiyê û dûrketina ji pevçûnê, dersa yekem a mekteba Îslamê ye di mijara awayê rûbirûbûna bi dijmin û heval re.

Lê dersa duyem, parastina hevdu li hember kufrê ye; û dersa sêyem jî, hemû cureyên hevkariyê û hevbandoriyê di mijarên cûrbecûr ên jiyana maddî û manewî ya misilmanan de, ji aliyê dewlemendî, ewlehî, zanîn û pêşketinê ve ye. Dawiya vê rêyê gihiştina şaristaniya nû ya Îslamî ye.

Ji ber vê yekê, yekîtiya di nav misilmanan de bingeha sereke ya gihiştina şaristaniya Îslamî ya hêja û serdest e.

Ev pakêta ramanî û fikrî, ku hêviya me ji bo cîhana Îslamê tê de veşartî ye, heta asteke qebûlkirî li Îrana hêja bi awayekî rastîn pêk hatiye. Ji nû ve pêşniyara vê xizmetkarê ji hemû gelê Îranê re ew e ku bi tu awayî nehêlin ku di navbera wan de tu cudahî û nakokî derkeve holê.

Di dawiyê de hêvîdar im ku bi şefaeta Resûlê hêja û Ehlê Beyta wî yên paqij, silav û rêz li ser wî û wan be, sîbera bi rehmet û bereketa lutfa Xwedê li ser civakên Îslamî belav bibe û ew roj bi roj, di bin sîbera bicihanîna fermanên Xwedê de, gavên pêşketin û serbilindiyê her zêdetir bavêjin.

Silav û rehmeta Xwedê û bereketa wî li ser we be.

Seyîd Mojteba Huseynî Xamineyî
8ê Îlona 1405
17ê Rebîulewwela 1448

Dawiya peyamê/

Etîket:
Rêberê Şoreşê · Hefteya Yekîtiyê

Your Comment

You are replying to: .
captcha