Li gorî ragihandina Ajansa Nûçeyan a Navneteweyî ya Ehlê Beytê (s.x) — ABNA —Roja Înê ya sibehê, Mêhdîya Reştê xwedî atmosferek taybet bû. Ji derî ve dihate fêmkirin ku em ê bi merasîmeke asayî re rûbi rû nebin; civîn, civîna zarokan bû, lê hêstir zêdetir li ser rûyê dayikan dihatin dîtin.
Dayik yek bi yek dihatin; hinek bi pitikên ku bi aramî di hembêza wan de xewkiribûn, hinek jî bi zarokên ku bi çavên xwe yên gerover û bêsûc li dora xwe dinihêrîn. Bendikên piçûk, cilên kesk û spî, û destikên biçûk yên ku carinan dihejîn, rewşa civînê diguherandin.
Li vir her zarok, mirov bîna Eliyê Asxer (S) dixe; ew pitika biçûk a ku navê wê bes e ku dil bihejin. Dayik zarokên xwe zexmtir digirtin û hembêz dikirin, wekî ku xweza (mersîye) vê carê ne tenê bi guh, lê bi tevahiya hebûna xwe dibihîzin.
"Dema dengê nûhê bilind bû, girêka qirikê jî hêdî hêdî vebû. Hin dayikan hêsirên çavan dirijandin û di bin lêvên xwe de digotin: ‘Es-selamû eleyk ya Eba Ebdullah’. Hinekên din jî tenê li rûyê zarokê xwe dinêrîn; nihêrînek ku bixwe, roveyeke temam bû.
Li quncikekê, dayikekê eniya pitika xwe maç dikir û ew bi aramî dihejand. Dibe ku di wê kêliyê de di dilê xwe de dua dikir ku zaroka wê her tim di rêya Ehlê Beyt (s.x) de bimîne; eynî ew duaya ku bi nizmî di dilê gelek kesên li wir de dihat xwendin: ‘Ellahûmme icel mehyay mehya Mihemmed û al-i Mihemmed’.
Girîya zarokan jî di vê meclîsê de cûda bû. Dengê girîya wan kes aciz nedikir; berevajî, wisa dihat xuyakirin ku meclîsê zêdetir dişibîne Kerbelayê. Her dengekî zarokan, bîranîna tîbûn û mezlûmiyeta ku bi sedsalan e ji kûrahiya dîrokê derneketibû, nû dikir.
Dayikan carinan zarokên xwe li ser destên xwe bilind dikirin; bi aramî, bi rêzgirtin û bi çavên şil. Ev tevger, ji her gotarekê zêdetir xwedî wate bû; peyvek bû ji sozê, ji evînê, ji dilekî ku dixwaze zaroka xwe ji heman zaroktiyê ve bi navê Huseyn (s.x) nas bike."
"Di nav qelebalixiyê de, zemzema ‘Ya leytenâ künnâ me’eküm fe-nefûze fevzen ezîmâ’ (Xwezî em jî bi we re bûna û me jî bigihîşta serkeftineke mezin) rewşeke xerîb dida atmosferê. Wekî ku dayikan bi zarokên xwe re hatibin da ku bibêjin: Hîn jî dilên gelek kesan hene ku dixwazin hevaltiya karwanê Kerbelayê bikin.
Mehdiyeya Rêştê îro sibehê ne tenê cihê lidarxistina merasîmekê bû; mîna xaniyekî mezin bû ji bo wan dayikên ku dilê wan bi Kerbelayê ve girêdayî ye. Her quncikek, wêneyekî evînê bû; dayikek, zarokek, serebandekî piçûk û hêsirek ku bêdeng dibariya.
Hin zarok xew çûbûn û hinan jî bêtabî dikirin; lê dayikan bi sebreke ecêb, ew aram dikirin. Dibe ku ev sebra dayikane bû ku dilê mirov pirtir dibir ber bîranîna Hezretê Rebaba (s); dayika ku kul û kovanê biçûktirîn şehîdê Kerbelayê di dilê xwe de hilgirtibû.
Di dawiya merasîmê de, gelek kes hîn rûniştî bûn. Wisa dihat xuyakirin ku veqetandina ji meclîsê ne hêsan bû. Dayikan zarokên xwe di hembêza xwe de girtin û bi aramî ji Mehdiyeyê derketin; lê tiştek ji wê sibeha hanê di dilê wan de ma; hêsirek, duayek, sozêk.
Civîna şîrxwarên Huseynî li Rêştê careke din nîşan da ku Aşûra ne tenê di pirtûk û vegotinan de zindî ye. Carinan Aşûra di hembêza dayikekê de nefesê distîne, di girîya zarokekî de tê bihîstin û di nihêrîna bêguneh a pitikekê de, ku bi navê Elî Esxer (s.x) hatiye meclîsê, careke din jiyanê distîne."
"Dawiya peyamê /
Hemîdreza Elîpûr
Etîket:
Şîrxwarên Huseynî
Mehdiyeya Rêştê
Rêşt"
Your Comment