Ajansa Nûçeyan a Navneteweyî ya Ehl-ul-Beyt ê (s.x) – ABNA – Ji salan ve hevokek di axaftina rojane de gelek tê dubarekirin: «Kurê xwe bişîne leşkeriyê da ku bibe mêr.» Di hişê giştî de, leşkerî qonaxek demkî bû; cihê ku mirov lê «pêş dikeve» û «dibe mêr». Lê li pişt vê hevokê texmînek veşartî jî hebû: ku nifşa nû – nifşa înternetê, nifşa lîstikên kompîterê û nifşa hejdeh saliyan – ji bo vê «mêr bûnê» ne amade ye. Digotin dema şer were, ev kes «dê biçin nav qulikê». Digotin serdema Parastina Pîroz bi dawî hatiye û êdî kes tune ye ku li ber Îranê bisekine.
Di hesabên xwe de ew tiştek ji bîr kiribûn: xwîna qeyran û netewperweriya ciwanê Îranî ji nifşekê bo nifşekî din û ji sîngê bo sîngê tê veguhestin û di damarên wan de diqewime. Ev xwîna Reîs Elî Delwarî û Mîrza Kuçik Xan e ku hê jî di damarên ciwanê Îranî de dimeşe.
Di sala 1359an de, şerekî heşt salan dest pê kir. Ciwanên ku di serdema rejîma Şah de mezin bûbûn, hatin qada şer û ji Îranê parastin. Ferah Pehlewî paşê îdîa kir: «Me ev ciwan perwerde kirine.» Lê dîrok vê îdîayê red kir; ji ber ku heman ciwanan di qada rastîn a şer de nasnameyek nû bi dest xist. Hin ji wan di nav du salan de ji «leşkerê asayî» veguherîn «stratejîstekî leşkerî» – mucîzeyek ku rêberê Şoreşê jê re gotibû «mucîzeya Şoreşê».
Sala 1404an, dîrok careke din rûpelên xwe zivirand. Lê vê carê lîstikvan ew kes bûn ku ne Şoreş dîtibûn, ne Îmam, ne jî şer. Nifşa hejdeh saliyan. Ewên ku bi navê «Nifşa Z» tên naskirin. Ew kesên ku tê texmînkirin di nav cîhana virtual de winda bûne û welat ji bo wan tenê peyvek e.
Û paşê ev bû...
Nifşa «Z» di nav qada şer de bi hêz rawesta û ji axa welatê xwe parast.
Di rojên dijwar de, dema ku gelek kes li bendê bûn ku ev nifş «dê biçin nav qulikê», tiştekî din qewimî. Ciwanên ku di nav cîhana virtual de winda bûbûn û li navendên lîstikê mezin bûbûn, li Tehranê man û nexwestin bajêr bihêlin. Malbatên wan jî ji ber wan man. Ciwanên ku dest û lingên xwe tatoo kiribûn, hatin kolanan û beşdarî komên gelêrî bûn. Niha ew ciwan û xortên ku di cîhana virtual de mezin bûbûn, heman cîhanê kirin qada ragihandinê û berxwedanê.
Yek ji wan gotibû: «Di destpêkê de gelek ditirsiyam, lê dema min nûçeya avêtina mûşekan bihîst, dilê min aram bû û di kûrahiya canê xwe de bi Îranîbûna xwe serbilind bûm.»
Ev tenê gotin nebûn. Ew li ber lançerê rawestan. Di hêza deryayî de man. Li ser sînorên welat man. Dest û lingên xwe ji dest dan. Jiyana xwe ji dest dan. Hin ji wan di tunelêkê de asê man; cihê ku derî û derketinê hatibû girtin û hemû bi hev re ji holê rabûn – awayekî ku heta vegotin jî hêsan nîne.
Û temenê hemûyan hêj negihîştibû 25 salî.
Erê, ev nifş nifşa ku ji hêla Şoreşê ve hatiye perwerdekirin û li ser bingeha mekteba Huseynî hatiye mezin kirin e. Rêberê Şoreşê salên berê gotibû: «Hûn nifşa hejdeh salî û heft salî... ne Îmam dîtine, ne serdema Şoreşê dîtine û ne jî serdema Parastina Pîroz dîtine; lê heman ruhê ciwanê li qada şer di we de jî heye.»
Ev gotin ne wek «ronakbîrî û dûr ji rastiyê» hatibû dîtin; belkî ew bixwe pêşbîniyek bû.
Ew pêşbînî di sala 1404an de bû rastî. Nifşa hejdeh saliyan nîşan da ku «qetandina nifşan» efsaneyek e. Ew di hembêza Şoreşê de mezin bûbûn; ne bi wateya ku kesek wan şerê şandin, lê bi vê wateyê ku dema dem hat, ew bi xwe hilbijartin ku bimînin.
Gelek ji ciwanan digotin: «Parastin û berevaniya welat hevbeşiya me hemûyan e... heta ger stûyê me jî bibirin, êdî em nahêlin nexşeya Îranê ji vê biçûktir bibe.»
Ev gotinên kesekî ne ku ne ji ber zorê, lê ji ber hilbijartina xwe li ser helwestê xwe rawestiyaye.
Lê çîroka van ciwanan tenê di nav axa Îranê de nemaye. Bandora wê li cihê din jî xuya bû: di Neteweyên Yekbûyî de. Sê roj berê, dema serokê rejîma Siyonîst li ber tribûna Civata Giştî rawesta, dehan heyetên dîplomatîk ji salonê derketin. Li gorî raporan, nûnerên zêdetir ji 70 welatan di salonê de tunebûn an jî berî destpêka axaftinê derketin. Salon bi giranî vala ma. Ajansên nûçeyan ji «boqîn» û «protestoya dîplomatîk» nivîsîn.
Ev dîmen di dîroka Neteweyên Yekbûyî de girîng e. Rejîmek ku bi salan bi piştgiriya hêzên mezin xwe wek «demokrasî» û «qurbanî» nîşan dida, niha di qada dîplomatîk de bi tenêtiyê re rû bi rû ye. Û ev guhertin bi tiştekî ve girêdayî ye ku di qada berxwedanê de qewimî.
Erê; canê leşkerê ku ji bo welatê xwe fîda dike, ji wê mezintir bû ku tenê di nav sînorê welatê de bimîne.
Ciwanên nifşa hejdeh saliyan, di sala 1404an de, rastiyek kevn careke din piştrast kirin: mêr bûn bi temenê mirov re têkildar nîne. Dema ku ew li ber lançerê rawestan, li ser sînor man û jiyana xwe fîda kirin, wan bi xwe hilbijart ku li kêleka welatê xwe bisekinin.
Nivîskar: Zehra Salihîfer
………………..
Dawîya Peyam/
Zehra Salihî Fer
Etîket:
- Leşker
- Canfedayên
- Roja Leşker
Your Comment