Li gorî rapora Ajansa Nûçeyan a Navneteweyî ya ya Ehlê Beytê (s.x) — ABNA — Di nav deştên bi xwînê veşartî yên Kerbelayê de, demekê ku mêran ji hêba matmayê lerzîyan, jinên Benu Esed bûn ku ling avêtin rêyekê ku hîn jî piştî hezar û çar sed salan, bûyera wê bi bîhnê gulê ya destanî û destanîya şerafetê tê xuyakirin. Ew hatin ku bi destên xwe cenazeyên perçe-perçe yên Ehlibeyt li ser boriyê danin, û zincîra rivayeta vê oxirkirina temadî heta qiyametê dirêj bikin; ew zincîra ku îro jî di ber derîya bûyerêke bêhemî de, dest bi dest tê dayîn da ku sibê dîrokê ji bo hezar salên pêşerojê binivîse.
Dema ku wekîneyê Kerbelayê bi dawî bû, qada şer bû meydanekî nû yê cenazeyên bêser û xeymên şewitî. Di wê kêliyê tirs û tirsînê de, jinên eşîra Benu Esed bûn ku dil dan ser avên qeyrana mezin û alîkariya mayîndeyên Kerbelayê kirin. Ew ne rêwiyên temaşevan bûn, belkî hevsefere yên Weliya Xwedê bûn؛ bi sînga boriyê û destên di nav xemê de lerzî, wan bedenên pîroz yên Îmam Husêyn (s.x) û hevalên wî yên wîfa-dar ji erdê hildan û di merasîma defnê de ku Îmam Seccad (s.x) li ser wê çavdêrî dikir, rolek navendî lîstin. Ev wêne rast li dijber jinên Kufeyê radibe, ew kesên ku bi qirîn û naleya xwe, mêrên xwe ji alîkariya Îmam Husêyn (s.x) dûr xistin û axiretê bi nirxekî hindik firotin. Dîrok ji vê dualiyê ders digire: jin dikare bibe afirînerê şehametê, wek ku dikare bibe asteng li hember rastiyê. Û îro, jinên misilman dîsa li ber heman hilbijartinê radiwestin.
Jinên Benu Esed bi tenê xwe mîna yek temadiyê bûn. Di şert û mercan de ku xencerê tehdîdê li ser golika Kerbelayê giran bû û hindik kes dikaribû nêzîkî cenazeyên Ehlibeyt bibû, ew bê awarteya tirsê bûn û bûn rêwiyan ku bi sînga boriyê ber bi cenazeyên Îmam ve çûn. Ew jinên ku ji eşîrekî li derdora Kerbelayê dijîn bûn, li şûna ku bibe esîrê nebihêstî an tirsê, boriyan ji teşeyê darên xurmeyê pêk anîn, cenazeyên perçe-perçe li ser boriyê danîn û bi Îmam Seccad (s.x) re, ew Îmame gêrikî, şehîd vegerandin erdê. Wan di heman hereketê de, du karên mezin kirin: yekem, hurmeta Ehlibeytê ya ismet û taharetê nîşan dan؛ û duyem, riya rivayeta vê defnê ew qas bi hêz tevli hev kirin ku heta hezar salên paşê jî bibe bingeha nimûneyê ji bo jina misilman. Ma mirov dikare xeyal bike ku bê hevrêziya wan jinan, ew bedenên pîroz çawa û li kuhatî erdê berdeh bûn û çi bi serê rivayeta Kerbelayê hat? Li vir bû ku jin, ne tenê şahid bû; xwe dîrok diafirand.
Rast li dijber vê şehamêdê, jinên Kufeyê radiwestin. Ew kesên ku dema mêrên wan ji bo tevlîbûna bi Îmam Husêyn (a.s.) çûn ser rê, bi hoh û naleya bêrawest, dilê wan lerzandin û cîhana hindik li ser rizgariyê ya herdemî tercîh kirin. Ev dualiyê, dersa ebedî ye: jin, eger bixwaze, dikare ronahiya rêya mêrên xwe bibe؛ û heke bêhêlî bike, dikare lingên wan ji rêya rizgariyê hilweşîne. Îro em di heman qata dîrokî de radiwestin.
Niha ber bi pêşerojê nihêrîn. Rojekê xeyal bikin ku dîsa nûbêtê oxirkirina yek ji ewliyaya Xwedê, Rêberê Mezin ê Şoreşa Îslamî, were; rojek ku hucceta Xwedê li ser erdê bi rêya oxirkirinê tê şand. Di wê rojê de, jinên misilman dîsa derfet dibînin ku rola jinên Benu Esed bidomînin, lê di pîvanekî temadî de. Oxirkirina Rêber, tenê merasîmek nîne؛ ev rivayetek e ku sed salên paşê jî dê were vegotin. Jinê ya îro dikare bi birêvebirina zehmetiyên rê, bi beşdariya zanistî û serbilind di qatanê de, û bi teşwîqa mêr û zarokên xwe bo beşdariyek berfireh, heman şehametê dubare bike. Lê ev car, ne boriyê û ne sînga darê, belkî çarşevê û gavên stûr û nihêrînên li ber hewîrê ne ku amûrên temadî-saziyê ne. Jinek ku di wê oxirkirinê de, dest li destê mêrê xwe li rê dimeşe û bi çavên xwe dibêje: «Bigere û pêş ve biçû, paşî neçe», di binê nivîsandina belgeyek zindî ya temadekî Îslamî de ye.
Her wek ku şehamêdê jinên Benu Esed piştî çarhezar salan hîn jî li ser zimanên mirovan e, beşdariya jinên îro di oxirkirina Rêberî de jî dê ji bo jinên hezar sal paşê nimûne bibe. Nesteyên ku dê bibin û ji me bipirsin: «Hûn ku di wê demê de dijiyan, çi kirin?» û bersiva me divê wisa zelal be ku wek şemalek, rêya pêşerojê ronî bike. Ger vê zincîra şehametçêkirinê newere qetandin, bingeha temadeya Îslamî ya nû bihêztir dibe؛ temadiyek ku bingehê wê li ser qeyretê yên jin û mêranê misilman hatiye danîn. Jinên îro her wekî ku zarokên xwe perwerde dikin, dikarin bi tomarkirina vê şehametê di sînga dîrokê de, bibe mîrata şayesteyê ji bo nifşên pêşerojê. Beşdariya zanistî, teşwîqa qeyreta mêrên xwe, û vegotina rastîn a wê ji zarokan re, kilîla herdemîbûna vê hereketê ne.
Jinên Benu Esed nîşan dan ku jina misilman di nav tarîtirîn kêliyên dîrokê de jî dikare ronîtirîn şehametên biafirîne. Ew bi boriyê û darê, defnek çêkirin ku heta qiyametê li ser taca Şîe tê ronîbûn. Îro jî em li ber dora afirandina şehametekê ne ku ji oxirkirina cenazeyê Weliya Xwedê dest pê dike û heta ava kirina temadeya Îslamî berdewam dibe. Jinên vê nifşê, mîrata wan boriyan û darên boriyê ne, lê bi çehreyek nû؛ mîrata qeyreta ku mêrên xwe digihîne meydan û dîrokê ji bo hezar salên paşê dibêje.
Hilbijartina navbera nimûneyê Benu Esed û nimûneyê jinên Kufeyê hîn jî li ber me ye. Bila em bi gavên stûr, bi beşdariya bêdilrîn û bi teşwîqkirina mêr û zarokên xwe bo ava kirina vê oxirkirina temadî, çîrokek binivîsin ku hîn jî hezar sal paşê jî jinên misilman jê îlham bigirin û bizanin ku temadeya Îslamî, ji nav vê şehametên jinan radibe ser.
Zehra Salihî Far, pisporê bilind di Qur’an û Hadîsê de, xwendevanê masterê di rêveberiya medyayê de li Zanîngeha Baqir al-Ulum.
Zehra Salihî Far
Tags:
- Jinên Benu Esed
- Oxirkirina dîrokî
- Jinên temada saz
- Jinên nimûne
- Jinên şehamet saz
Your Comment