Li gorî nûçeya Ajansa Navneteweyî ya Ehl-ul-Beyt ê (s.x) – ABNA – Zehmetî û azara demdirêj (berdewam) mîna van avahiyan e ku xelk çêdikin. Bo mînak, kesek li tenişta malê mirov avahiyekê çêdike ku ronahî, cîh, hewa û tavê min digire. Nirxa mala min kêm dibe. Ev zilm û azareke bêdawî û herdemî ye.
Yekî dibêje: “Bavo, milkê min e.” Belê, milkê te ye. «النَّاسُ مُسَلَّطُونَ عَلَی أَمْوَالِهِمْ»(نهج الحق، ص۵۷۲) “En-nas muselletûne ‘alâ emwâlihîm” (Xelk li ser milkê xwe serdest in) (Nehcül-Heq, rûpel 572). Milkê te ye û xelk dikarin di milkê xwe de jî avahiyan çêbikin, lê divê mijara zirar û azarê bê berçavgirtin. Em ê bi vê pirsgirêkê re çi bikin?
Xweşî û rihetiya min divê ne bi vî rengî be ku bibe sedema serêşî û pirsgirêkên kesekî din. Quran dibêje: «قُلْ إِنْ کانَ آباؤُکُمْ وَ أَبْناؤُکُمْ وَ إِخْوانُکُمْ وَ أَزْواجُکُمْ وَ عَشیرَتُکُمْ وَ أَمْوالٌ اقْتَرَفْتُمُوها وَ تِجارَهٌ تَخْشَوْنَ کَسادَها وَ مَساکِنُ تَرْضَوْنَها أَحَبَّ إِلَیْکُمْ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ جِهادٍ فی سَبیلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّی یَأْتِیَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَ اللَّهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْفاسِقین»(توبه/۲۴) “Bêje: Heke bav û kur, bira û jin, eşîr û malên we ku we qezenc kirine, û bazirganiyek ku hûn ji kêmandina wê ditirsin, û malên ku hûn ji wan razî ne, li cem we ji Xwedê, Pêxemberê Wî û cîhada di riya Wî de şîrîntir û xweştir bin, wê demê bisekinin heta ku fermana Xwedê bê; û Xwedê koma gunehkaran riyandêr nake” (Tewbe/24). Heke ew avahiya ku tu jê hez dikî, li cem we ji Xwedê şîrîntir be…
Xwedê dibêje bi vî rengî çêkirina avahiyê ne rast e, û hedîs jî dibêjin ne rast e. Kiryar û wijdan dibêjin ne rast e. Heke Xwedê, Pêxemberê Xwedê û afirîdên Xwedê bibêjin ku ev ne rast e û tu ji ber ku jê hez dikî wisa bikî, wê demê hûn ê çi bikin? Dibêje, heke avahîçêkirina hin kesan ji razîbûna Xwedê çêtir be, “Feterrabûsû” (Hey hey li halê we). Berf dibare, berfên xwe davêje mala cîran.
Xwedê Şehîd Haşimî-Nejad rehmet bike. Çîrokek digot. Digot kesekî berfên mala xwe avêtibû mala cîranê xwe. Hûn dizanin ev kaxezbaziya îdarî çiqas dirêj dike. Niha jî li hinek cihan heye, lê di dema şah de pirtir bû. Bi kurtî, berfên xwe avêtibû mala cîranê û cîran çûbû gilî kiribû. Ev dosya dirêj bûbû heta 15ê Mordadê (Tebaxê) û nîvê havînê! Di dawiyê de biryar dan ku divê berfên xwe rake û bibe derve. Xwedê bavê te xweş bike, berf heliyabûn! Dema me ev ji wî bihîst, me kenî. Heta duh şev ku min risaleyek dixwend, min dît çîrokeke balkêştir li ser kaxezbaziyê nivîsiriye. Kesekî pere dabû dayiyekê da ku şîr bide zarokê. Dayiyê pere girtibû û şîr neda bû. Giliya wê kiribûn.
Ev mijar dîsa dirêj bû û piştî salan jî hate arşîvkirin heta ku ew zarok mezin bû, çû dibistanê, lîseyê û zanîngehê. Paşê bû dadger û rojekê di heman îdarê de di nava lêkolîna dosyayên arşîvê de vê dosyaya ku dixwîne, dibîne ku ya wî bixwe ye! Niha ev çîrok e yan rastî ye, ez nizanim. Çîroka Birêz Haşimî-Nejad gelek nêzîkî rastiyê ye. Carinan mirov ewqasî li pey xwe diqîrînin ku mirov ji giliya xwe ya ewil poşman dibe.
Carinan zilm bêdawî ye, carinan zilm demsalî ye, mîna ku berfê davêje. Carinan zilm deqîqeyî (demkî) ye. Cixareyê dikişîne û dûkêşa wê kesê li tenişta xwe diêşîne. Bi otomobîlê li ser riya xîzî gaz dike. Bûra bêcîh lêdixe. Nîvê şevê bûran lêdixe û cîranan şiyar dike. Bi kurtî, divê exlaq û xwenaskirin di nava me de hebe; ji bo zanista exlaqî pirtûkek nîne û piranî pratîkî ye.
Ji malpera “Dersên ji Quranê” hatiye girtin.
Etîket:
- Exlaq
- Serêşî û Zirar (Muzahemet)
- Mafê Cîran
- Gilî û Tirs
- Zilm û Neheqî
Your Comment