Nûçegihana Navneteweyî ya Ehl-ul- Beytê (s.x) – ABNA– Merhum Ayetullah Ha'irî Şîrazî di cilda duyemîn a pirtûka xwe ya bi navê Mînakên Exlaqî û Perwerdehiyê de, behsa yek ji rêbazên xwe-nasînê û perwerdekirina mirovan kiriye û wiha gotiye:
Rastiya mesele ew e ku mirov di nav zehmetiyan de perwerde dibe; ango di heman tiştê de ku mirov ji wî ditirse. Sedema vê yekê jî ev e ku mirov kêmasî, lawazî û kêmbûnên xwe di nav zehmetiyan de nas dike. Gava ku ew van kêmasiyan nas kir, ji rewşa xwe-mezin-dîtinê, xwe-mêzandinê û nezaniyê rizgar dibe û dikeve rewşeke rastbînî û rastnêrînê.
Mirov heta ku ji kêmasiyên xwe agahdar nabe, mîna dîwarekî qewz e; lê gava ji kêmasî û pirsgirêkên xwe haydar dibe, mîna dîwarekî rast û rastkirî ye.
Dîwara qewz hewceyê piştgiriyê ye. Piştgiriya kesê ku kêmasiyên xwe nas nekiriye, pesindayîna durû û çepelî ye; ango ew bi zorê û bi rêya pesindayîn û hincetçêkirinê xwe li ser lingan digire.
Padîşahên cîhanê ku ji helbestvanan re diravên zêr û zîv wekî xelat didan, ji ber vê yekê bû ku helbestvan di pesnê wan de helbest dinivîsandin û wan pesindarî dikirin. Çima ew padîşah hewceyê vê pesindayîna durû bûn? Ji ber ku ev pesindayîn ji bo wan wekî piştgiriyekê bû. Her tiştê ku qewz dibe, hewceyê piştgiriyê dibe; divê darikekê li kêleka wê danî, da ku rast bisekine.
Ji Şahê Pehlewî re digotin: «Xatirê we yê bilind rehet be.» Carter jî ji wî re name dinivîsand û digot ku hûn dikarin li ser domandina serdestiya xwe hesab bikin. Ew hewceyê vê dilxweşkirin û aramkirinê bû, ji ber ku xwe ji rastiyê dûr xistibû û di rewşeke nerast de bû.
Mirovê ku rast û rastbîn be, hewceyê piştgiriyê nîne. Gava ku hewceyê piştgiriyê nebû, êdî hewceyê pesindayîna durû jî nabe û kesên durûpesind û hincetçêker ji xwe dûr dixe.
Hin kesên ku têk çûne jî penahê dibin ber aliyê madeyên hişbir û girêdayîbûna bi wan. Heke hûn li axaftinên kesên girêdayî madeyên hişbir guhdarî bikin, ew ê ji we re bibêjin ku çima ketine vê rewşê.
Gelek ji wan pêşî têk diçin û paşê dikevin nav girêdayîbûna bi madeyên hişbir. Sedema vê yekê ew e ku dixwazin têkçûna xwe ji bîr bikin û ji rastiya hesab û pirsiyarî dûr bimînin; dixwazin di rewşeke xeyalî, serxweşî û kêfxweşiya bêhişiyê de bijîn.
Gava ku rastî ji wan re eşkere dibe, êdî nikarin wê qebûl bikin û difikirin ku divê her tişt tam wekî ku di cîhana xeyal û serxweşiyê de didîtin, be! Ji ber vê yekê, ev jî nîşaneyeke têkçûnê ye.
Mirovê têkçûyî têkçûna xwe hincetdar dike. Mirovê têkçûyî dibe girêdayî madeyên hişbir. Mirovê têkçûyî kesên durûpesind li dora xwe kom dike. Mirovê têkçûyî û bêhêz jî penahê dibe ber aliyê derewan.
Mirovê serkeftî ne derewan dike, ne jî hincetçêkirinê; herwiha li hember pesindayîna durû spasiyê nake.
Lê mirov kengî dibe serkeftî?
Dema ku kêmasî û kêmbûnên xwe fam bike û lawaziyên xwe kifş bike.
Mirov kengî ji kêmasiyên xwe haydar dibe?
Dema ku di nav êş, azar, zehmetî, dijwarî û bûyerên nexweş de be.
Mezinahî, rûmet û serwerî
Di nav belayên giran û ceribandinên dijwar de derdikevin holê.
Çavkanî: Pirtûka Mînakên Exlaqî û Perwerdehiyê (Temthîlâtê Exlaqî-Perwerdehî), cilda 2, rûpelên 105–106.
Etîket:
- Pesindayîna durû
- Derewkirin
- Girêdayîbûna bi madeyên hişbir
- Serkeftin
- Pêşketin
Quran
Your Comment